Mijn Karma

Karma’s Kitchen had strak gespeeld en een prima set neergezet, Paul op zijn sokken, waarom ook niet, als je even genoeg van je schoenen hebt.
Ik kan daar over meepraten want ik had een paar blaren opgelopen, doordat ik nieuwe schoenen had ingelopen die middag, wel pleisters geplakt en gelukkig had mijn puber die nieuwe pumps opgeëist. Opgeëist is niet echt het goede woord, ze had heel vaak ‘please’ gezegd en er, met haar grote ogen onder een bepaalde hoek bij gekeken en dan heel lief.
Ik op mijn gympen dus naar Ned3. En dat was wel zo prettig toen er toch ook nog in de rondte werd gesprongen.
O, ik ben geworden tot iemand waarvan ik vroeger dacht: mens, doe niet zo gek, morgen heb je spijt. Maar ja, de meeste muziek kende ik terwijl ik nooit naar de radio luister, rara hoe kan dat? En ik hou van dansen en in de rondte springen.
Als ik dan toch uit ben met mijn puber en haar vriendin….dan moet het maar.

Het duurde trouwens wel even voordat Karma’s Kitchen aan het spelen ging, het is blijkbaar heel moeilijk om het geluid af te stellen, iedereen een monitor te geven, en vooral geluid uit die monitor. Dan ook nog geluid de zaal in te krijgen. Maar uiteindelijk lukte dat toch. Daar stonden ze! Sterk en echt Karma K te zijn! Gewoon zoals het hoort.
En dat terwijl ze die nacht nog doorgehaald hadden omdat ze op FM3 hadden gespeeld, live!
Slaperig? Misschien, maar daar merkte je niets van tijdens het optreden, ze gingen er vol voor!

Daarna mocht de laatste band. Het duurde weer zo lang voordat die mocht beginnen. Er stonden maar 4 mensen op het podium en een laptop. Waarom duurt het zo lang? Het gordijn was half open en af en toe keek ik wat er daar allemaal gebeurde,ik zag steeds een hoofdgeschud, nee, het deed nog niet wat het moest. Er lagen veel snoeren en ik zag er een paar waarvan ik dacht: die pluggen moeten misschien nog in die gaten daar? Maar wie ben ik, ik ben maar een luisteraar al is dit wel ong mijn 150e concert van het jaar, maar ik kan toch niet tegen die geluidsman die hier al jaren werkt gaan zeggen, je kabeltjes zijn niet allemaal aangesloten? Dat gelooft-ie nooit.
Weet je wat? Ik wacht nog even af en als er dan nog veel neegeschud is dan zal ik voorzichtig iemand van KK aanspreken.
Maar he he daar stuitert de man met ‘crew’ op zijn shirt op het podium en ik zie hem rondkijken en ja hoor, hij ziet die kabels, prik, prik, gevonden.
Band kan beginnen.

Lang verhaal kort. Laatste band wint. Waarom weet ik eigenlijk niet. Commentaar van de jury over KK: goed presentatie aan het eind zakte het wat in(huh??) en klonk het bekend (ja duhhh! dat heet ‘makkelijk in het gehoor’).
Laatste band die mijns inziens onzeker startte en wazig begon, volgens jury: prima performance en aparte muziek. Nou ja, zoiets in ieder geval.
Daar ging het volgens mij om, apart. Zo apart. Gewonnen dus. Dan hebben ze weer eens wat anders op Waterpop.
Tranceachtig, wel lekker om op te dansen in trance dan. Laat je gaan.

Terug naar huis op de fiets. Quintis(van Rayman en van Lassierijst)wil ons nog overhalen om wat met hem te drinken. Wijs als we zijn slaan we dat af. Later blijkt dat heel slim te zijn van deze meiden die op de toekomst zijn voorbereid. Al wisten we niet dat die zo dichtbij was.
De eerste 20 minuten twijfel ik nog steeds of we wel goed rijden, we fietsen in ieder geval weer anders dan dat we heen kwamen. Is toch echt een talent om een steeds andere weg te vinden. Met zijn 3en trappen we stevig door en zien een bordje Delft en volgen dat maar keren toch om door slimme redenering van Roos, via Den hoorn komen we sneller bij Eline en de stad. En dat is inderdaad zo dus krijgen we vleugels en zijn we thuis. Douchen en het idee dat iedereen veilig thuis is en een leuke avond heeft gehad.
Ik hoor onweer aan rollen.
Even alles bij elkaar optellen. Karma’s Kitchen die geweldig was/is! Met de meiden op stap! Mijn lijf doet het nog en mijn hoofd ook! We zijn veilig thuis!Ik heb een douche! Het onweert en regent hard en ik kan naar mijn bed!
Mijn Karma stond goed vanavond.

Toch maar even dakramen controleren. Men moet het lot niet tarten.

Wijsheid kwijt

Ik scheld niet gauw, zelfs als ik mijn hoofd stoot tegen het gemene keukenkastdeurtje roep ik ‘Poppelepee’ maar ik weet nu een heleboel scheldwoorden die allemaal op TOETSENBORD eindigen!!!Zit ik een heel stuk te typen, heel goed doordacht en natuurlijk het stuk van mijn leven waarmee ik door ga breken in de blogwereld, raak ik, terwijl ik tevreden achterover wil leunen om nog eens met een grote glimlach mijn wijze woorden door te nemen waarmee ik de wereld ga verrijken, een knopje links op mijn grrrrrtoetsenbord aan! Een knopje in een rij die ik nooit maar dan ook nog nooit heb gebruikt omdat ik geen idee heb waar ze toe dienen. Nu weet ik wat hun functie is! Ze laten heel mooie, zorgvuldig gekozen woorden verdwijnen in cyberspace! Niet vastgelegd voor de eeuwigheid maar verdwenen voor altijd en altijd is mijn wijsheid die ik wilde delen. Terugstappen met het groene pijltje mocht niet baten, in de geschiedenis van de pc duiken ook niet. Wat een frustratie. Moet alles dan toch weer net als vroeger met inkt en papier? Daar kan niet zoveel mee mis gaan. Ik heb nog dagboeken van toen. Wel vergeeld maar heel leesbaar. En heel wijs. Toen al. Boeken

Het plezier van lingerie kopen

Met al die zon en topjes die daarbij horen moeten er echt nieuwe bh’s gekocht. Ik ben toe aan nieuw ondergoed. En slipjes, die erbij passen, dan heet het weer lingerie. En dat is veel sexier.

Wat een gedoe, eerst om de juiste maat te vinden. Op één of andere manier heb ik 5 verschillende maten gekregen. Ik ben wel in verval natuurlijk en alles gaat richting het zuiden maar ik blijf hardnekkig denken dat alles nog aardig op zijn plaats zit. De maten die aan de rekken hingen, gingen van B naar C en D en van 70 naar 80 en 85. Maar qua grootte leken ze allemaal op elkaar. Ik was het spoor bijster. Toen nog de bijpassende slipjes, 1 voor het sexy en 1 voor de degelijkheid per bh en dat is toch ook een ramp om zo iets simpels voor elkaar te krijgen omdat mijn logica niet de logica van de winkel is. 

Ik was op een gegeven moment met 12 bh’s en 24 slipjes in een hokje in gevecht met de hangertjes, bandjes, beveiligingsclips en mezelf.

De bewaker hield me al in de gaten, maar ik deed niets wat niet mocht. Er hing geen bordje hoeveel stuks ik eigenlijk mee het hokje in mocht nemen en anders mocht de zichzelf-heel-stoer-vindende-iets-te-dikke-held ze allemaal vasthouden. Ik was al zover heen dat ik het zeker aan hem gevraagd zou hebben.

Sinds kort heb ik een bril en die moet steeds op en af om naar de juiste maat te kijken, sommige van dat ondergoed gaat over je hoofd, wie verzint dat, zeker een man? Gelukkig was daar een plankje voor, voor die bril, anders zouden het nog dure setjes worden, mocht ik al slagen tot het kopen van meer dan één. Had ik eindelijk een bh die goed zat en me nog 18 leek zijn (ach laat me in de waan), bleek dezelfde maat niet op te gaan voor andere exemplaren! En geen bijpassend slipje erbij hè, alleen een superdunne tanga! Ik dacht dat die allang niet meer konden. En je weet wat je moeder altijd zei: trek heel ondergoed aan want stel dat je een ongeluk krijgt. Maar ze wist natuurlijk niet dat zo’n klein lapje ooit slip genoemd zou worden en wil je daar dan in gevonden worden?

Terwijl ik me voorover buig omdat er weer een aantal hangers in de knoop zitten en mijn hoofd roder en roder wordt van ergernis, en misschien wel van de opvliegers die zich in rap tempo meldden, gaat mijn gordijn open en staat er een Chinees! Nu heb ik niets tegen Chinezen en om niet te discrimineren zal ik ook noemen dat het een Japanner kan zijn geweest. Hij kijkt me aan en brabbelt wat en ik vraag me razendsnel af in welke taal ik hem te woord zal staan. Alsof ik zoveel talen tot mijn beschikking heb, Chinees en Japans behoren zeker niet tot die categorie. Ik wil dat een ieder zich thuis voelt in dit land en ik blijf dus beleefd en vraag hem vriendelijk op te hoepelen. Hij verstaat mijn gebroken Engels of mijn expressie was duidelijk genoeg, hij hoepelt in ieder geval op.

Als ik uitgeput wil neervallen op mijn stoel besef ik juist op tijd dat ik daar net mijn bril heb gelegd omdat het plankje inmiddels dienst doet als bijouplateau. Ik hou me vast aan een overvolle haak aan de muur. Leve de hoeveelheid haken in dit hokje! Ondertussen hoor, maar vooral ruik, ik een kind met een poepluier in de buurt en hoop dat hij goed naar zijn moeder luistert want ik weet niet of ik nog veel geduld overheb om die in peutertaal te woord te staan.

Uiteindelijk lukt het me om 2 bh’s te scoren en 2 sets slipjes. Die er min of meer bij passen. Het lijkt of ik een enorme prestatie heb geleverd zo uitgeput ben ik. Steunend en zuchtend en vuurrood verlaat ik mijn hokje, in mijn ene hand een wirwar van hangers die ik gelukkig aan een rek backstage kwijt kan, in mijn andere hand de prooi. De bewaker staat nog op zijn plaats en kijkt me na, als ik naar de kassa loop en naar de uitgang. Dan sta ik buiten en adem uit. Pfff missie geslaagd!