Ouder dan 18

De ingekorte versie van het uitje naar Wateringen om Karma’s Kitchen te zien spelen!

Hier volgt een waarschuwing: Als je denkt dat je nog 18 bent omdat je je even zo voelt, en je bent niet echt 18, WEET DAN: Je bent echt ouder!

O, o, ik heb nu al spijt. In de rondte gesprongen met dat jonge spul én met Karma’s Kitchen, ook jong, ik lijk wel niet wijs. Ben ik nu echt zo’n iemand geworden waarvan ik vroeger dacht: mens doe niet zo gek, morgen heb je spijt?
Ik heb nu al spierpijn na al dat dansen en moest ook nog eens 3 kwartier, DRIE kwartier met wind tegen terug fietsen en twijfelachtig of het de goede weg wel was. En die pubers maar blaten onderweg en ik maar: stttt het is half drie. Je wilt het niet zeggen maar het je kan niet anders want je bent moeder.
Maar ik zit hier nu fris gedoucht achter mijn pc’tje dus thuiskomen is toch gelukt. Iedereen veilig op zijn plekje. Even mijn haar fohnen en dan de muziek uit mijn hoofd krijgen. Ha, komt onweer aangerold, ben dus net voor het los barst thuis, wat een geluksvogeltje voel ik me nu.
Hebben we toch maar mooi in de rondte gesprongen met Karma’s Kitchen!
En we zijn niet in een onweersbui beland!
En ik heb een douche! En een fohn! En een puberdochter! En een heerlijk bed!
Waarschuwing ingetrokken, doe gek zolang het kan.Dansen

Ik ben de hort op!

Ik ben de hort op!


Ik ga naar Amsterdam, de grote stad, even aan wat schilderijen ruiken en wat Jugendstil strelen maar dat zal wel weer niet mogen, al heb ik mijn speciale witte handschoentjes ervoor aangetrokken. Ik snap niet zo goed dat je er niet aan mag komen want je handen heb je toch niet voor niets gekregen en al die mooie vormen van meubels en versieringen zijn toch echt gemaakt om te voelen, zo natuurlijk en perfect en gracieus( het kan natuurlijk ook zijn dat ze wat zenuwachtig worden omdat je met witte handschoenen aan ook heel goed kan zien of er wel goed gestoft is en als ze de kantjes er aflopen, zijn ze natuurlijk wel benauwd als ze mij dan zien met die smetteloze exemplaren). Handjes op je rug, het lijkt mijn moeder wel. Je mag er niet eens naar wijzen, want als je dat doet heb je vanaf dat moment een stalker.
Gaudi en zijn vrienden hebben het allemaal van de natuur afgekeken, zich laten inspireren zoals dat zo mooi heet, ‘zucht’ en ‘zwijmel’ en daardoor is alles zo aaibaar.
In het bos schurk je toch ook éven tegen een boom aan, je plukt een blaadje, een bloempje, je streelt een takje begroeit met mos. Totdat je in een spinnenweb grijpt, dan is het wel weer veel natuur, maar dat rag hebben die kunstenaars natuurlijk weggelaten.
In 1880 hebben ze bedacht dat alles om je heen een streling voor het oog en de ziel moet zijn, volkomen in harmonie met jezelf en de natuur.
Dus lijkt het me toch logisch dat je toch op zo’n voorgevormd stoeltje in de vorm van een lelieblad, waarbij je je benen over de leuning kan vlijen, mag zitten, je arm erover laten hangen, je hoofd een beetje naar achter, en dan een suppoost mag vragen om een kopje kruidenthee? Als er dan nog wat kruidenblaadjes in de kastanjebruine thee drijven en je zet zo’n kopje, dat natuurlijk in de vorm van een roos is, op een met notenhouten ingelegd tafeltje dan kan ik niet voorstellen dat Gaudi niet zachtjes glimlacht.
Stoeltje