NiX op tv

Moe zittend met de afstandbediening in de hand blijf ik hangen bij een serie van een oudere man, drie blonde dames. Ze hebben alle drie precies dezelfde kleur blond alsof ze elkaars haarverf lenen. Zoals zussen die, of erfelijk dezelfde haarkleur hebben, of tussen neus en lippen door melden dat ze van de ander spullen hebben geleend. Of stiekem pakken maar dat komt in dit geval snel uit.

Ze zitten aan de ontbijttafel want de man heeft zijn ochtendjas aan, een beetje over de top maar hij kan het hebben op zijn leeftijd. De dames hebben allemaal dezelfde maat topje en kort broekje aan, zoiets waar je wel eens in slaapt omdat je denkt, vooruit, je favoriete bigshirts zitten veel lekkerder maar een beetje spanning in het leven moet af en toe. De halve nacht lig je dat broekje recht te trekken want die naden voelen niet echt prettig op alle plekken, en als je geliefde allang ligt te snurken naast je bedenk je dat je blij bent dat dat ding geen kapitaal heeft gekost. Dus kan het gerust naar het goede doel.

Terwijl er een hoop gegiecheld wordt, gaat het over getallen. Een van de mooie vrouwen probeert haar vingers zo te plooien dat het cijfers zijn, negenzestig. Maar de anderen zien er zesennegentig in, misschien door het spiegelbeeldeffect? De dame met de lenige vingers kijkt heel nadenkend en vraagt zich af waarom standje zesennegentig niet populair is geworden. De man, hij wordt liefkozend Hef genoemd, weet te vertellen dat men dan met de ruggen naar elkaar ligt. Ja, daar wordt een mens natuurlijk niet opgewonden van! De dames gieren het uit, allemaal, en ondertussen zijn er overal opgewonden hondjes. Waar die vandaan komen weet ik niet maar dat is blijkbaar het speelgoed van de meisjes. Hondjes met strikjes, roze riempjes en ze zijn vooral klein.

De aflevering waar ik in val gaat over de cover van de Playboy. De blondines mogen er misschien op! Het is allemaal nog niet zeker want er is nog een concurrente maar die naam ben ik vergeten. En ze willen heel graag op het tijdschrift want al Hefs exen zijn er op verschenen. Dat is een aanzienlijke collectie. Ik verzamel tijdschriften en kan er moeilijk afscheid van nemen maar Hef neemt makkelijker afscheid van zijn geliefden.

Er worden mooie foto’s gemaakt, de drie vrouwen onder een wit satijnen laken, de drie vrouwen onder een zwart satijnen laken. En steeds met andere poses. Eén van hen heeft veel geoefend voor de spiegel en bijtend op een vinger en dan ondeugend kijken herhaald ze zo vaak ze kan en mag.

De foto’s met wit laken geeft ze iets engelachtigs, de foto met het zwarte laken laat ze exotisch uitkomen, zegt er eentje, o nee, erotisch, verbetert ze.

Zelf vinden de meiden de zwarte lakenfoto’s het mooist maar wat vindt Hef? Daar gaat het om. Hij is almachtig. De spanning wordt opgevoerd, we krijgen nog een reclameblok en ik ren gauw naar de wc want ik moest al een tijdje maar wilde niets missen, het is allemaal zo spannend! Ik vraag me heel de tijd af hoe het zit met die dames die ongeveer zo oud zijn als mijn dochters en die man van tweeëntachtig, wat zien ze in hem behalve zijn geld? Waarom zijn ze elkaars kloon? Is het niet koud om er zo bloot bij te lopen? Wie neemt wie nu eigenlijk in de maling? En dan al die hondjes!

Enfin, ze staan natuurlijk op de voorkant! In het zwart. Want engelen die wil Hef niet, hij heeft wel een naam van sexbeest hoog te houden en dan kan hij niet de indruk wekken het met een paar watjes te doen.

En wat een vreugde, handengeklap, de vinger staat er ook op!

Een happy end voor iedereen.

Even speuren op internet levert me genoeg informatie op over de vrouwen en over Hef natuurlijk. En spijtig voor hem verlaten ze achter elkaar zijn huis. Eén wil een kind maar dat kan niet meer omdat Hefs zaad niet goed genoeg is. Hij lijkt mij een man die dat ergens ingevroren heeft. En moet het allemaal ineens zo monogaam dat dat kind van hem moet zijn? Verlaten de vrouwen hem omdat hij een tweeling van negentien jaar in huis heeft gehaald? Zo goed heb ik het allemaal niet bestudeerd dat ik dat al door heb.

Maar dat hoeft ook niet want in de volgende aflevering zal het mij allemaal duidelijk worden!

Girls_next_door

Advertisements

Vandaag 11 november

Mijn vader.

Vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn vader omkwam bij een ongeluk. Een vrachtwagen reed over hem heen terwijl mijn pa gewoon naar huis ging op zijn brommer. De chauffeur had niet goed gekeken toen hij de hoek omging en daar ging mijn vader ‘het hoekje om’. Voor altijd.

Nog steeds vind ik het onwezenlijk. Af en toe denk ik ook dat ik hem ergens zie rijden. Dan schrik ik eerst en moet dan glimlachen. Ik schrik omdat het natuurlijk niet kan dat hij daar rijdt maar ik glimlach omdat hij toch zo dichtbij is.

Ik zou wel even naar de zee willen maar ben veel te moe en het stormt zo erg, ook in mij. Zijn as is uitgestrooid over een verre zee, maar dat maakt niet uit, water is water. En mijn vader is mijn vader.

Tranen zijn ook water. En nog zout ook.

Woeste_zee

Het beroemde merk

Reclame is een raar ding. Je kijkt er naar en denkt: ‘dat wil ik ook hebben!’. Of niet.

Veel rood, daar begint het mee. Ik hou van rood, de kleur van de liefde, hartstocht, energie.

Er verschijnt een mooie vrouw, uiteraard in een rode jurk. Er wordt ingezoomd op haar gezicht, rode volle lippen, en dan haar ogen met heel mooie volle wimpers en ze heeft een mooie rode mascara in haar handen. Tot zover ben ik al verkocht. Dat wil ik ook! Die blik waarmee ik dan brutaal, maar niet te, rondloop, precies zo dat niet iedereen me meer omver loopt. Zo’n oogopslag, waarmee ik mannen en vrouwen misschien ook wel kan laten doen wat ík wil.

Wimpers die bijna wind veroorzaken als ik een knipoog geef. Ze laten dunne schaduwstreepjes vallen, streepjes zoals luxaflex of eigenlijk lamellen, maar dan niet van die ouderwetse.

Als ik mijn ogen even sluit als ik nip aan mijn glas Southern Comfort, dan raken die prachtige wimpers even mijn gezicht, zonder dat de mascara daar blijft plakken.

Ik zucht eens diep, net als het model.

Er klinkt een romantisch muziekje, is het Liszt? Dan een zachte voice-over die zegt: Poepa zacht voor uw ogen, dé verzorging voor uw wimpers. Poepa?!? Hoor ik dat goed? Dat kan echt niet in Nederland. Oké, je schrijft het anders, maar je spreekt het zo uit, ik heb het zelf gehoord. Maar dit kan echt niet. Dat smeer ik niet op mijn ogen, voor geen goud.

Nov_08_365 Loop ik ergens in Nederland, heeft een enthousiaste thuisverkoopster een heel raam opgeofferd en ingericht en er ook nog een papiertje bij geknutseld! Dat ontbrak nog aan mijn stukje. Ik wilde hetzelf in elkaar gaan zetten, maar iemand heeft al het werk al voor me gedaan!

Pupa3