Maak het niet te bont! (deel 1)

De rode loper lag uit, de koffie en thee stonden klaar. En champagne maar het was pas elf uur dus ik durfde er niet om te vragen, terwijl ik toch zoxb4n trek had in bubbels. Die hoorden toch bij de feestelijkheid? Maar ja, je wilt ook niet als alcoholiste overkomen en misschien was het toch geen goed idee, omdat het ook wel tot impulsieve aankopen zou kunnen leiden. Beneveld prijskaartjes lezen zou vast voor problemen zorgen. Ik zag nu al van een afstand heel helder bedragen staan met minstens drie cijfers voor de komma en de meeste kaartjes begonnen met 3. Ik nam mij voor om mij niet te laten verleiden tot ook maar enige aankoop, hoe mooi het de modellen ook zou staan wat ze showden, hoe prachtig de stoffen ook zouden zijn, en hoe geweldig de combinaties ook waren. Elise als aanstaande bruid, Yvon de aanstaande schoonmoeder en ik de moeder van de bruid hadden er zin in. Laat maar komen die show!

Aan beide kanten in de winkel zaten dames, veel dames. Ze praatten op gedempte toon en nipten van hun koffie. En keken sjiek in de rondte. Ik moet natuurlijk chique zeggen. Een pink omhoog tijdens het drinken en fluisteren dat ze er de vorige modeshow ook bij waren, ja ze waren vaste klant, fluisterden ze net iets harder zodat je het goed kon horen. Ik liep met thee en petit four en jas en tas op zoek naar een plek voor drie. Drie leek het thema van deze ochtend. De dames keken maar niemand bood ook maar een stoel aan terwijl het toch duidelijk was dat het niet zo prettig was om ook nog eens overal stoelen vandaan te slepen die in beslag waren genomen door de kopjes van het hoog geëerde publiek. Ik zag de lekkernij aan mijn kopje vastsmelten en mijn tas werd zwaar aan mijn arm waar ook mijn jas al over hing, en ik had toch al een opvlieger toen we de winkel binnenstapten. Adem in en adem uit. En nog een keer. “Is deze stoel vrij?”, vroeg ik met een steeds roder wordend hoofd. De warmte sloeg me uit en ik probeerde me niet nog meer op te winden. Ik vleidde mijn spullen op een stoel. Eigenlijk gooide ik maar dat klinkt niet zo gepast in deze ambiance. Daarna lukte het om nog een gegijzelde stoel vrij te krijgen dus er was plek voor twee. Een derde stoel kon er niet meer naast want dat konden de modellen er niet meer langs. Er werd nog een poef aangesleept en na enige herschikking konden we zitten. Degene die op de poef leunend tegen de spiegel zat deed haar best om te doen of dat heel gewoon was, al vroegen we ons natuurlijk af of ze wel konden tellen in die winkel want we moesten ons toch van te voren opgeven? Ik haalde nog maar eens diep adem en keek nog eens naar mijn gebakje, gesmolten tegen de inmiddels lauw geworden thee. Ik nam een hap en besloot het maar in een keer op te eten om erger te voorkomen. De suiker en room dropen langs mijn lip en ik probeerde het voorzichtig en onopvallend weg te likken. Plakkerig voelde ik me. Mijn hand zat ook onder. Hoe moest dat straks als we in de rekken mochten snuffelen? Ik bedacht dat het niet slim was om een effen blouse aan te doen en zeker geen witte! Ik had gemeleerd, bedrukt en kleurig moeten kiezen. Tijgerprint, helemaal hip, fotoprint van bomen, veren, breiwerk, allemaal in de mode en heel handig bij het eten van lastige gebakjes. Normaal veeg ik mijn vingers in zo'n lastige situatie af aan mijn sokken maar terwijl mijn hand naar beneden ging besefte ik dat ik hoge hakken aan had, geen sokken dus. Ik likte nog maar eens mijn vingers af, en smulde nog wat na, want veel had ik niet binnen gekregen van het gebakje.

Nadat een paar keer de microfoon was gevallen, de muziek aan en uit was gezet,  en nog een keer aan, begon de show. “Hoort u mij, kunt u mij allemaal verstaan?”, vroeg de ladyspeaker. Nee, dat lukte niet zo te zien, want een hoop dames spitsten hun oren. Het is natuurlijk niet ladylike om “hè, wat zeg je?” te roepen, want daarmee geef je je leeftijd misschien wel bloot .Zodra de spreekster begon te spreken stopte de muziek en dat maakte haar in de war. Nu was de muziek niet om over naar huis te schrijven, dus liever uit dan aan, maar dat ze het iedere keer meldde was onrustiger dan de fout gekozen radiozender. De spreekster kreeg er ook genoeg van en legde de microfoon weg. De muziek zwol weer aan terwijl zij er door heen sprak. Ach het maakte mij niet uit, welke ontwerper het was, welk merk, wat voor stof, en prijzen werden toch niet genoemd. En de schoenen waren bijna allemaal van Jan Jansen, prachtig maar vreselijk duur. Hoewel…duur was hier betrekkelijk. Het ene mooie ding na het andere kwam binnen en liep rond. Wij zaten op de eerste rang, want de mannequins stapten bij ons uit het hok. We zagen dat ze op het laatste moment hun accesscoires nog goed deden, een rits dicht of juist ondeugend open. En ze eindigden ook weer bij ons waar ze nog een rondje draaiden en wij het goed konden zien. Aanraken mocht ook, maar daar maakte ik met mijn plakhanden maar geen gebruik van.

Er was een jong model, maat 38 bij, alles stond haar. Een dame die naast mij zat en al trots had gemeld dat ze altxefjd bij de shows aanwezig was, draaide zich naar mij om en zei dat zoiets alleen maar bij jonge slanke meisjes zou staan, ze knikte naar Elise, en zeker niet bij ons, bedoelend op zichzelf en Yvon en mij. Huh? Spreek voor jezelf! Ik zag mijzelf namelijk al in zo'n mooi ensemble. En Yvon blijkbaar ook, want die heeft nog wat gepast na afloop. En het stond haar even mooi als het model!


 

 

 

Advertisements

3 thoughts on “Maak het niet te bont! (deel 1)

  1. Geweldig Wilma, ik zag het helemaal voor me. Het moet toch een heel bijzondere dag geweest zijn. Maar goed, ik zal toch het een en ander goed in m’n oren knopen voor als ik met dochterlief langs de catwalk mag zitten….sokken en een tijgerprintje, lijkt me een uitdaging!
    Ben benieuwd hoe de dames op de eerste rij dan reageren. Wel leuk toch!!

  2. Lieve Wilma,
    Voor mij was het “ondanks we geen champagne hebben genoten..” ‘n dag vol BUBBELTJESsss!:-) En daar kan geen champagne tegen op!
    Bedankt voor alles & je schrijven!
    Op naar de 9e, verheug mij erop!
    Groetjes v/d “koude kant”..
    Met ‘n WARME groet en dikke knuffel,
    Lfs Mdrs Ro x

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s