Moviestar, o moviestar

De gewonnen film camera uit de doos halen was nog geen peulenschilletje. De folie was zo statisch dat het aan mijn handen bleef zitten en toen ik het van mij af wilde slaan, hing het in mijn haar, daarna aan mijn vest en vervolgens weer aan de camera en bij een nieuwe poging belandde het op mijn rug.  Dat schoot niet op dus vroeg ik mijn geliefde of hij het even van mijn achterkantje wilde afhalen en nu loopt hij met dat plastic rond te foeteren. En ik kon weer verder met mijn camera bewonderen. Ik keek in alle gaten, drukte op alle knopjes en er gebeurde niets. O, de batterijen moeten er nog in, weer folie, leuk voor een kinderverjaardag zo’n adhesiespelletje. Nog een keer keek in de gaten, nog een keer drukte ik op alle knopjes. Piep, piep, piep, zei het apparaat. De piep uitzetten was ook niet zo makkelijk, batterijen er maar weer uit. Dat hielp. Doos verder bekijken, 2 cd’s die natuurlijk gexefnstalleerd moeten worden. Had nog een statiefje gevonden, camera er al opgeschroefd, en nog een snoertje, usb, dat hing dus allemaal aan dat cameraatje. Cd in de pc maar welke moet nou eerst? De ene had  Ulead Video Studio in zijn naam staan en dat kwam me bekend voor. Had ik zoiets niet een keer ergens gewonnen? Een code om te gebruiken en waardoor ik iets leuks met mijn foto’s kon doen? Alleen lukte dat mij niet, behalve dan dat al mijn foto’s van de pc in een nieuw programma opende en ik geen weg meer wist in mijn mappen foto’s. Ik had ze allemaal netjes gesorteerd en nu leek dat nergens meer op. Dus die cd legde ik maar even weg. De andere cd beloofde veel maar ik geloof niet dat ik alles ontdekt heb, een hoop valse beloftes ben ik bang. Ik klikte op wat ik dacht dat goed was om te installeren maar kreeg er geen goed gevoel bij. Het was al aardig in computertaal en ik deed dus maar wat.  De camera had ik ondertussen ook aan de pc gekoppeld, deze digibeet kon toch wel wat. Hoewel de pc stotterend en ratelend aan zijn einde leek te komen kreeg ik toch een klein beetje vertrouwen in. Er gebeurde in ieder geval wat.

Ik drukte weer op knopjes, keek in de lens, draaide hoopvol door de kamer rond met het apparaat dat een rood lichtje liet zien. Opname! Meters film schoot ik, en ik bedacht dat ik een echte homevideo aan het maken was. Ik keek nog eens stralend in de camera, knipoogde naar het rode lampje en was gelukkig.

Terug naar de pc, snoertje er weer aan, en op zoek naar de opname! Dat viel nog niet mee maar ineens zag ik mijzelf!! Als een volleerd filmster kwam ik nonchalant en met een geheimzinnige glimlach op het scherm. Maar waren dat wel mijn opnames? Waar was het interieur, waar de rondleiding door de kamer? Onvindbaar waren ze en ik zag mijzelf fronsend in beeld verschijnen, lichtelijk rood aanlopen  en dan vanaf heel dichtbij, dat zag er niet best uit. Ik beloof hierbij dat ik nooit meer zal fronzen en tegelijk zo dichtbij iemand verschijnen. Dat is gewoon een beetje eng, en als ik dat zelf al vondx85wat moet mijn lief dan al denken als ik in zijn persoonlijke cirkel kom om hem een kusje te geven?

Ik lachte maar eens lief naar het scherm en het scherm lachte terug. Huh? Ongelooflijk, wat een ontdekking, ik had mijn eigen webcam van mijn pc ontdekt! Die was al die tijd aan het filmen! Niks nieuw apparaat, niks filmster! Mijn webcam had ik nooit aan de praat gekregen dus dat was nu wel een gelukje. Hoewel ik geen idee heb hoe ik dat deed maarja, dat zoek ik een andere keer wel uit. Weet ook niet of het zin heeft om dat te weten, mezelf filmen terwijl ik zit te typen: niet zo spannend.

Dan toch maar de papieren gebruiksaanwijzing. Aha, geen folie. Ik sla het open en mijn blik valt als eerst op: ZALFONTSPANNER. Dat wordt ‘m dus ook niet, want erg ontspannen ben ik er al niet van en direct een rare vertaalfout zien geeft ook niet veel vertrouwen. Weet je wat? Ik wacht tot de dochter thuis is, die zucht wat om mijn domheid, zegt dat ik op moet staan van mijn plek bij de pc en dat zij het wel even zal fiksen. Dan is het vast een fluitje van een cent. Kan ik eindelijk beginnen mijn leven vast te leggen voor het nageslacht.

Webcam 
 

De truuk met het kaatsende glaasje

Rondleiding door de keuken

Dat iemand mij nog laat afwassen begrijp ik echt niet. Ik laat zoveel vallen dat het een wonder is dat we nog servies hebben. We hebben zelfs nog sets van 6 gelijke borden en er is geen stukje af. Hoewel ik bij de diepe borden wel wat littekens vond, maar ik ben me van geen kwaad bewust.  De glazen melkkoker is mijn grootste uitdaging, daar zijn er al wat van gesneuveld. Aanrechthoogte verkeerd ingeschat, te woest de melk geklopt, de te hete kan op een koud plekje, allemaal meegemaakt. Van plastic zou beter zijn maar die schuimen weer niet genoeg naar wens.

We hebben een vaatwasser maar daar mag niet alles in. Ik had uit gemak en uit voorzichtigheid de bierglazen op pootjes er ook ingezet. Want ik voorzag al dat het mij niet zou lukken om die kwetsbaar aandoende pronkstukken met de hand af te wassen, er een afwasborstel in steken en dan ook nog afspoelen met water anders schuimt het bier niet meer. En vooral: ze heel houden, daar zag ik tegen op. De borrelglaasjes die we als souvenir van vakantieplekken meenamen konden toch ook best in de machine. Maar ik kreeg klachten. Dat het logo van het bierglas verbleekte, en waar was de opdruk van het glaasje uit Tsjechië? Nouja, dat lag in de vaatwasser, dat was ik al tegengekomen vastgeplakt aan de juspan. Ik heb het nog geprobeerd te verschuiven zodat het net een pan uit een andere cultuur leek maar helaas lukte dat niet en staat er nu PP/HA op de pan en dan nog scheef ook.

Een potje waar kappertjes in hebben gezeten leek me handig om te bewaren voor kleine dingetjes. Wat voor dingetjes wist ik nog niet maar je zou zien dat ik het een keer kon gebruiken. Alleen het dekseltje bleef wel een beetje ruiken. Tip van oma: leg een paar kruidnagels in een dekseltje dat blijft ruiken en de geur trekt in de kruidnagels. Nu ruikt het dekseltje naar kruidnagel. Het kleine glazen potje schoonmaken was nog een sinecure, de afwaskwast paste er niet in en met een vaatdoek was het ook een gewurm. Zo’n gefriemel gaf het dat het uit mijn handen vloog. Het viel op de plavuizen vloer en dat gaf een klap van jewelste. Ik sprong in de lucht van schrik terwijl het potje doorkaatste! Ik sprong mee want ik wilde het opvangen  en was tegelijkertijd bang dat het uit elkaar zou spatten. Dat ik zo hoog kon springen had ik nooit gedacht, dat had me goed van pas kunnen komen tijdens volleyballen. In een reflex had ik het potje te pakken toen het op heuphoogte langs kwam vliegen. Van schrik kreeg ik de slappe lach en van boven werd er geroepen of alles goed ging. Wel wat vreemd dat niemand komt aangesneld als er zulke knallen uit de keuken komen alsof er geschoten wordt. Maar mijn onverstaanbare geproest stelde zeker gerust. En wat zou ik zeuren? Het potje leefde nog en ik ook.

Het lijkt me toch beter om de hartstochtelijk verzamelde borrelglaasjes dan toch maar met de hand af te wassen. Gewoon in een sopje, doekje neergelegd tegen het beschadigen van de randjes, er kan niets mis gaan.  Nu ik toch een sopje heb dat nog zo heerlijk schuimt en het zonde is om weg te gooien kent mijn schoonmaakdrang geen grenzen, een vaasje hier en een kopje daar, hupsakee, er ook in. De stapel schone vaat groeit en ik ben niet te stuiten. Sierspulletjes die al een tijdje staan kunnen ook nog mee gewassen. Ik word er blij van. Voldaan veeg ik mijn handen af aan mijn schort. Op onverklaarbare wijze rolt een borrelglaasje om en je weet al hoe dit eindigt. Het kaatst!

Boven vraagt mijn geliefde wat ik nu weer een rondleiding door de keuken heb gegeven. Was hij bezorgd? Nee. Ik ben er wel achter dat het niet uitmaakt hoeveel ik laat vallen en wat een kostbaarheden er sneuvelen. De hele erfenis gaat eraan en alle verzamelde schatten zullen vernietigd worden. Maar toch mag ik blijven afwassen, hij heeft nog steeds niet aangeboden om die taak over te nemen. Wat moet ik daar dan voor doen, wat moet ik daar dan voor breken?

Kappertjes