De gelukkige man

Terwijl ik met de auto stil stond in een lange rij voor het stoplicht, dat om de paar minuten 2 a 3 auto’s doorliet, zag ik aan de overkant een man aan komen lopen. Ik was net bezig mijn geduld te verliezen, omdat het heel lang zou gaan duren voordat de rij zover opgeschoven was dat ik vooraan zou staan. Ik mopperde net flink en zette de muziek nog wat harder, met flink de bas erin. Alsof ik daar rustiger van zou worden.

Het regende heel de dag al en alles was grijs. Het was een dikke miezel die uit de lucht viel en alles werd er niet vrolijker op.

Er leek wat mis met de man die aan de overkant liep. Tenminstex85hij had een bepaalde manier van lopen waardoor hij mijn aandacht trok. Hij leek wel te huppelen. Maar toch ook weer niet. Het was een soort verend pasje en dan in slow motion. Grote lange bedachtzame stappen die geen enkele moeite leken te kostten. Een beetje zoals in klassiek ballet, zo vloeiend en ogenschijnlijk simpel dat je er naar verlangt ook zulke bewegingen te maken. De man had een gebreide muts op, fel gekleurd en het paste niet helemaal op zijn hoofd, maar hoorde toch bij hem. Bovenaan zag het eruit alsof er nog ruimte zat en bij iedere stap wiegde het mutsje een beetje mee. Toen stond hij even stil. Hij reikte naar een lage tak aan een boom en trok die tak naar zich toe. Vol spanning keek ik wat er ging gebeuren. De man glimlachte heel breed en gaf een boomblaadje een kusje. Hij keek er zo blij bij, dat mijn eerste gedachte, dat het wel heel gek was wat hij deed, verdween als sneeuw voor de zon. Hij stapte weer zijn lange soepele stappen en stond weer stil, bij de volgende boom. Zelfde ritueel, takje pakken, brede glimlach, blaadje een kusje.

TOEEEEEEEEET! Ik schrok me een hoedje! Een auto voor mij was een plekje opgeschoven en de chauffeur achter mij wilde naar huis. Hij keek me met een grijze blik aan, zag ik in mijn spiegel. Ik reed een stukje, het was gewoon niet de moeite waard zeg, één autolengte opgeschoven. En dan nog wel de lengte van mijn autootje. Waar gaat het nou helemaal over? Ziet die chauffeur al dat geluk niet op deze druilerige dag? Of had hij zich er voor afgesloten? Hopeloos was het leven en dat zou het blijven ook en niets of niemand kon dat veranderen, zo leek het. De man aan de overkant schreed verder. Nu kwam het punt dat ik bijna achterstevoren moest gaan zitten om hem nog te volgen. Zijn glimlach kon ik niet meer zien, maar die zat er zeker nog. Ik had wel uit willen stappen en naar hem toegaan. Vragen hoe het kon dat hij zo gelukkig was.

En als ik niet in de ‘file’ stond, en geen lieve vriend thuis had, dan had ik hem om verkering gevraagd. Zulk geluk moet toch besmettelijk zijn? Vannacht werd ik wakker en dacht gelijk aan die man, aan zijn glimlach. Gelukkig voelde ik mij, en viel met een glimlach weer in slaap.

Wat zou de wereld er mooi uitzien als er meer van dit soort mensen waren waar iets ‘mis’ mee lijkt te zijn.  Of is er juist iets mis met ‘gewone’ mensen? Mensen zoals jij en ik. Heb je ooit een boomblaadje gekust? Ik nog nooit, maar het staat bovenaan mijn to-do lijstje.

XXX

Advertisements

One thought on “De gelukkige man

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s