Opschrijfboekjes

Weet je wat ik zo handig vind? Boekjes om dingen in op te schrijven. Dingen, je weet wel. Alles wat je wilt onthouden en niet wilt vergeten. Of nog een keer na wilt kijken. Een internetsite of een aanbieding in een winkel. Een prijsvraag ergens, een naam van iemand, een telefoonnummer of waar je het telefoonboek weer naar terug kan sturen omdat je je al tig keer hebt afgemeld bij telefoonboek.nl en je nog steeds dat overbodige boek ontvangt. Voor al die ‘dingen’ zijn er heel mooie boekjes. Met de Eiffeltoren erop, die is favoriet en daar mag natuurlijk niet in geschreven worden, die is te mooi. Dan de boekjes van 4 voor een euro, die hebben allemaal dezelfde voorkant en dat blijkt niet zo handig zoeken. Want in welke had ik nou toch iets heel belangrijks opgeschreven? Boekjes in gekke vormen, zoals een babouska en luxe Moleskine-uitgaves die bedacht zijn om diepzinnige overpeinzingen te noteren, zoals Hemingway deed of schetsjes zoals Picasso maakte. Er zit een elastiek omheen, waarvoor eigenlijk? En een bladwijzerlintje. Dat is dan wel weer nuttig omdat je zo je laatste ingeving vlug terugvindt. Je hebt ook boekjes vol stickertjes. Die lijken handig maar eigenlijk zijn de plakbriefjes te klein om iets te noteren, je kan het in ieder geval niet meer teruglezen, zo klein moet je schrijven. Als bladwijzer zijn ze wel handig, die plakplaatjes.
Er staat hier een hele verzameling op mijn buro. En als ik een ingeving heb, schrijf ik het gauw in een boekje. Daar moet wel even over nagedacht worden: in welke zal ik het noteren? In het bijzondere gedachteboekje? In het boodschappenexemplaar? Of toch maar op een stickertje? Of is het van zo’n hoogdravende kwaliteit dat het wel in het Moleskineboek mag? Misschien moet ik ze een naam geven. Of ordenen naar belangrijkheid. Maar wat is belangrijker, een zelfbedachte uitspraak of een internetadres waar ik nog meer boekjes kan kopen? Even opschrijven…

Het speelpakje

Ik vind het net een speelpakje, alleen heet het een Jumpsuit in de modewereld. Nu loop ik meestal hopeloos achter maar dit hippe ding heb ik wel gespot. Dat kan ook niet anders want je kan geen tijdschrift open slaan of daar staat-ie. Of eigenlijk moet ik zeggen:”staat ze” want het wordt altijd gedragen door heel slanke meisjes die het fantastisch staat. Voor de zomer heb je ze nu ook in korte uitvoering.
Waar heb ik het eigenlijk over? Het is een kledingstuk uit 1 deel. Een blouse en een broek in-1. Je zou het ook een overall kunnen noemen zonder mouwen. En nu dus ook met een korte broek. De taille is meestal geaccentueerd door een stiksel of een riem. Je hebt ze in allerlei stoffen en kleuren en vast ook in heel veel maten. Alleen heb ik het idee dat het maar 1 maat staat: maat zero. En dan ook nog eens met gebruinde benen. Ik kan mij niet voorstellen hoe het in mijn maat zou staan of misschien juist wel.
Ze bestonden al maar dat in heel strakke uitvoeringen en daar liep men niet op straat mee want dat was meer voor thuis en dan vooral in de slaapkamer. Het leek mij een onneembare vesting maar dat maakte het misschien spannender. Aantrekken leek mij ook geen feest, je zou zomaar een spier kunnen verrekken tijdens het aankleden. Eerst je benen erin, dan je billen, beetje draaien en trekken, nog een keer de stof naar boven proberen te krijgen maar dan? Dan was je pas halverwege! Aan de zijkant van je lichaam hingen dan nog twee lange smalle mouwen en iets waar je bovenlijf ook nog in moest. Een arm achteruit, mouw erover proberen te krijgen en weer blijven steken en er striemen aan overhouden op de plooi van je arm (de andere kant van je elleboog). Andere arm in de andere mouw en dan vast zitten. Naar voren buigen, naar achter knakken, steunen, piepen, schelden, dan zou het wel lukken. Hopelijk was je niet je deo vergeten want je was al door gezweten voor je eigenlijk ook maar iets gedaan had. Mij niet gezien dus in zo’n pak. Let ook op de naam: Jumpsuit. Oftewel: springpak. Spring-er-in-pak of spring-er-mee-pak?
Maar nu dus de zomeruitvoering. Helemaal aanbevolen om naar festivals te gaan. Of om een avondje te stappen. Om te springen dus, dat wel. Maar heeft iemand er aan gedacht dat je een keer naar de wc moet? Wc’s die vaak natte vloeren hebben, deuren die geen slot hebben en dan de festivaltoiletten waarbij ik mij altijd afvraag wie dat in ….naam bedacht heeft. Te weinig, te goor, te smerig om over na te denken en uitstellen om te gaan kan maar een tijdje. Een keer moet je. En de jumpsuit moet uit. Dan hangt hij op je knieën en blijft daar natuurlijk niet hangen. Oke, ik heb wel een lichte vorm van smetvrees maar hoe doen die meisjes dat toch? Met zo’n pak. Met al die nattigheid om zich heen en de bovenhelft van hun kledingstuk op hun hielen? Ik ben geen gluurder maar toch zou ik zulke capriolen wel willen zien.

Belletjelellen

Triiiiiiiing!! Twee jongetjes aan de deur, of ze de bal uit de tuin mogen halen. Ik vraag aan ze hoe ik kan weten of ze aan het belletjelellen zijn of dat ze iets te vragen hebben. We wonen op de hoek en dan is onze bel blijkbaar nogal aantrekkelijk. Bij diezelfde jongetjes.
Degene met de meeste (onschuldige) babbels antwoordt: “dan waren we allang weggerend”.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Belletje_trekken

De brillenbotsing

 

Een bril is een handig ding. Zo ook de mijne. Multifocale glazen zorgen dat ik ver weg en dichtbij goed kan zien. En het bedekt de donkere kringen onder mijn ogen waardoor men iets moeilijker kan schatten hoe oud is ben. Wat? Ben je al oma?? Ik denk echt dat het door mijn bril komt dus laat ik mezelf in die waan en zet hem bijna nooit af behalve met slapen of huilen. Huilen met een bril op is gedoe. Een traan wegpinken terwijl je je bril ietsje optilt, dat ziet er niet uit en er zitten ook direct vette vingerafdrukken op het glas aan de binnenkant. Als je al wazig zag door de tranen dan zie je nu helemaal niets meer. Bril afzetten is te opvallend en je krijgt gelijk commentaar. “Is het een zielige film?” of “heel vervelend dat je een lekker band hebt maar daar hoef je toch niet om te huilen?” Dus probeer niet te huilen als je brildrager bent. Slapen met een bril op is natuurlijk nutteloos maar wel handig als je niet kan slapen en uit bed wilt sluipen om tv te gaan kijken en je kan je bril niet makkelijk vinden op je nachtkastje. Voor je het weet klettert die op de grond, huisgenoten wakker, bril stuk en je slaapt nu helemaal niet meer want hoe moet je in de ochtend zonder bril? En de komende weken. Je hebt er dan een probleem bij, je moet ook duizenden brillen passen want nu die ander stuk is moet je echt weer eens met de laatste mode mee. Je kan toch niet blijven doen alsof je hippe jaren70look bewust gekozen is.

 

Op feestjes en bij mensen ontmoeten die je een tijdje niet hebt gezien, zoals bv schoonouders met brillen, is het wel een handicap zo’n bril. Nadat je door de regen bent gefietst en de druppels er voor zorgden dat een klein autootje er als een gigantische vrachtauto uitzag, beslaat die bril als je in een warm huis aankomt. Het afzetten van de bril zorgt ervoor dat de gastvrouw/man onmiddellijk naar de keuken rent, een theedoek pakt en die aanreikt. Je pakt de natte lap wel aan maar daar ga je echt je bril niet mee poetsen. “Het trekt vanzelf bij, de mist trekt zo wel op” zeg je snel. En je zet gauw je bril weer op. En precies op dat moment komt de oom van de gastheer de gang in. Hij heeft een retro hoornen bril en vindt zichzelf heel cool. Wat leuk dat ik er ook ben en lang niet gezien en je ziet er heel goed uit voor een oma. Hij trekt je naar zich toe en geeft drie zoenen. Klang, klang, klang klinkt het. De brillen knallen tegen elkaar, mijn neusbrug en hoofd doen er zeer van. Mijn bril staat schots en scheef op die zere neus en ik forceer een lachje. Voortaan ga ik brilloos naar feestjes, al zie ik dan wazig, ik heb goede oren, ik hoor ze wel aankomen die smakkerds.

 


Als ik hier druk doet het daar pijn

Wat zou het fijn zijn als er geen pijn bestond. Je stootte je teen tegen de deur of een stom randje en de tranen sprongen je niet in je ogen. Je hoefde niet te vloeken, te schelden en met je voet in je hand al hinkelend door de kamer. Wat ook nog eens heel gevaarlijk is omdat je kan omvallen, bovenop de designsalontafel die helemaal van glas is. Of stel dat je zo springend, met je ogen dicht door de pijn, je andere voet stoot! In een reflex wil je dan weer naar je zere teen grijpen maar dat gaat natuurlijk helemaal fout! Voor je het weet lig je op de grond te hopen dat er snel iemand komt om je overeind te helpen en om de ambulance te bellen. Met gillende sirenes naar het ziekenhuis.

Ik weet wel dat men zegt dat pijn een signaal is waardoor je alert bent, dat je kan redden in of juist uit benauwde situaties maar ik betwijfel het nut. Je snijdt je bv in je vinger, door de pijn hou je op met snijden, en behalve een flinke jaap, zit je vinger er nog aan en na goed spoelen onder de kraan zal die vinger er wel aan blijven. Maar ze zouden ook de messen wat minder scherp kunnen maken. Dan heb je geen pijn nodig om een seintje te geven. Of je loopt tegen de tram, dan heb je toch geen pijn nodig om te begrijpen dat je beter moet uitkijken? Zonder pijn weet je toch ook wel dat je heel plat wordt als je onder dat ding terecht komt? En dan hoofdpijn. Dat is toch echt een van de meest zinloze pijnen die er bestaan? Hoofdpijn zonder dat je je stoot. Wat daar toch het nut van is? Ik heb geen idee, kan niets zinnigs bedenken. Behalve dat je denkt: “ik zou wel een ander hoofd willen”. Maar dat zal toch niet de diepgaande gedachte zijn? Ik hoor ook altijd de Hartenkoningin schreeuwen: “Haar hoofd eraf”. Gelukkig gaat het dan over dat van Alice en niet over het mijne. Pff , ik krijg er hoofdpijn van zeg.

 

Our pills make you irresistible for women.

Heb jij ook een postvak vol met dit soort mails? Ze komen dan wel in mijn ongewenste mailmap terecht maar het maakt toch nieuwsgierig. Er komen allerlei vragen bij mij op. Als ik zo’n pil zou nemen ben ik dan ook onweerstaanbaar voor vrouwen? Irrrrrrresssssssissstible klinkt wel heel spannend toch? En wil ik dat dan wel, dat vrouwen mij heel leuk vinden? Kan je er een relatie door krijgen? Wat gebeurt er als je een pil een dagje vergeet? Is de liefde dan over? Vallen er ook meer mannen op je? Of werkt de aantrekkingskracht alleen maar richting vrouwen? En vooral vraag ik mij af: Waarom sturen ze dat naar mij??

Hoe werkt zo’n pil eigenlijk? Eigenlijk is de bedoeling van zo’n pil dat die de erectie bij mannen stimuleert. Eigenlijk was het ontwikkeld als medicijn tegen pijn in de borst. Als bijwerking kregen mannen een erectie. Dat moet er toch ietwat raar hebben uitgezien. Een arts die met een stethoscoop op de borst van de liggende patiënt luistert en dan ineens iets ziet groeien. Als hij die kant dan op keek hé. Maar dat moet wel want hoe zou hij het anders ontdekt hebben? Zie je nu ook voor je dat zo’n dokter dan begint te blozen en snel een groot stuk papier van zo’n grote rol aan het voeteneind afscheurt en over de patiënt zijn edele delen probeert neer te leggen maar dat lukt maar niet. Hopelijk heeft hij zijn stethoscoop niet vergeten uit zijn oren te halen anders zit hij ook nog eens verstrikt en hoe moet hij zich daar uit redden? Het kan natuurlijk ook zijn dat de patiënt op zo’n onderzoektafel zat, de dokter luistert en de groei zet zich in. Patiënt slaat gauw zijn benen over elkaar omdat hij het gênant vindt dat hij een erectie krijgt van het hartonderzoek.

Als bijwerking word je niet automatisch romantisch helaas. Dat zou nog eens een leuke pil zijn. Bloemen, kaarsen aan, het bad vol laten lopen met je lievelingsschuim, dat kan je niet krijgen op recept. Maar dat een man denkt dat de vrouwen helemaal door het lint zullen gaan omdat hij met een stijve rondloopt, nee dat kan er bij mij niet in. Hij krijgt vast niet genoeg bloed naar zijn hersenen en daardoor kan hij niet goed meer denken.

Lees ik net dat er heleboel nepmiddelen in omloop zijn. Als een man dus denkt dat zijn opgewondenheid door het medicijn komt: je kan het kunstje zelf!

een pilletje

Weblog aan de praat

Het valt niet mee om mijn weblog weer aan de praat te krijgen. Alles staat ook in het Engels en daar ben ik geen ster in, in Engels lezen en ook nog eens begrijpen. Pfffff, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Kan het ook volgens huisvrouwenlogica? Gewoon: je typt, zoekt een plaatje en plaatsen maar. En dan weer het volgende blogje plaatsen. Daar krijgt een mens nou energie van en typlust. Doodmoe word ik van al die nieuwigheden. Nouja, hij doet het weer. En ik typ er weer op los.