Het speelpakje

Ik vind het net een speelpakje, alleen heet het een Jumpsuit in de modewereld. Nu loop ik meestal hopeloos achter maar dit hippe ding heb ik wel gespot. Dat kan ook niet anders want je kan geen tijdschrift open slaan of daar staat-ie. Of eigenlijk moet ik zeggen:”staat ze” want het wordt altijd gedragen door heel slanke meisjes die het fantastisch staat. Voor de zomer heb je ze nu ook in korte uitvoering.
Waar heb ik het eigenlijk over? Het is een kledingstuk uit 1 deel. Een blouse en een broek in-1. Je zou het ook een overall kunnen noemen zonder mouwen. En nu dus ook met een korte broek. De taille is meestal geaccentueerd door een stiksel of een riem. Je hebt ze in allerlei stoffen en kleuren en vast ook in heel veel maten. Alleen heb ik het idee dat het maar 1 maat staat: maat zero. En dan ook nog eens met gebruinde benen. Ik kan mij niet voorstellen hoe het in mijn maat zou staan of misschien juist wel.
Ze bestonden al maar dat in heel strakke uitvoeringen en daar liep men niet op straat mee want dat was meer voor thuis en dan vooral in de slaapkamer. Het leek mij een onneembare vesting maar dat maakte het misschien spannender. Aantrekken leek mij ook geen feest, je zou zomaar een spier kunnen verrekken tijdens het aankleden. Eerst je benen erin, dan je billen, beetje draaien en trekken, nog een keer de stof naar boven proberen te krijgen maar dan? Dan was je pas halverwege! Aan de zijkant van je lichaam hingen dan nog twee lange smalle mouwen en iets waar je bovenlijf ook nog in moest. Een arm achteruit, mouw erover proberen te krijgen en weer blijven steken en er striemen aan overhouden op de plooi van je arm (de andere kant van je elleboog). Andere arm in de andere mouw en dan vast zitten. Naar voren buigen, naar achter knakken, steunen, piepen, schelden, dan zou het wel lukken. Hopelijk was je niet je deo vergeten want je was al door gezweten voor je eigenlijk ook maar iets gedaan had. Mij niet gezien dus in zo’n pak. Let ook op de naam: Jumpsuit. Oftewel: springpak. Spring-er-in-pak of spring-er-mee-pak?
Maar nu dus de zomeruitvoering. Helemaal aanbevolen om naar festivals te gaan. Of om een avondje te stappen. Om te springen dus, dat wel. Maar heeft iemand er aan gedacht dat je een keer naar de wc moet? Wc’s die vaak natte vloeren hebben, deuren die geen slot hebben en dan de festivaltoiletten waarbij ik mij altijd afvraag wie dat in ….naam bedacht heeft. Te weinig, te goor, te smerig om over na te denken en uitstellen om te gaan kan maar een tijdje. Een keer moet je. En de jumpsuit moet uit. Dan hangt hij op je knieën en blijft daar natuurlijk niet hangen. Oke, ik heb wel een lichte vorm van smetvrees maar hoe doen die meisjes dat toch? Met zo’n pak. Met al die nattigheid om zich heen en de bovenhelft van hun kledingstuk op hun hielen? Ik ben geen gluurder maar toch zou ik zulke capriolen wel willen zien.

De gelukkige man

Terwijl ik met de auto stil stond in een lange rij voor het stoplicht, dat om de paar minuten 2 a 3 auto’s doorliet, zag ik aan de overkant een man aan komen lopen. Ik was net bezig mijn geduld te verliezen, omdat het heel lang zou gaan duren voordat de rij zover opgeschoven was dat ik vooraan zou staan. Ik mopperde net flink en zette de muziek nog wat harder, met flink de bas erin. Alsof ik daar rustiger van zou worden.

Het regende heel de dag al en alles was grijs. Het was een dikke miezel die uit de lucht viel en alles werd er niet vrolijker op.

Er leek wat mis met de man die aan de overkant liep. Tenminstex85hij had een bepaalde manier van lopen waardoor hij mijn aandacht trok. Hij leek wel te huppelen. Maar toch ook weer niet. Het was een soort verend pasje en dan in slow motion. Grote lange bedachtzame stappen die geen enkele moeite leken te kostten. Een beetje zoals in klassiek ballet, zo vloeiend en ogenschijnlijk simpel dat je er naar verlangt ook zulke bewegingen te maken. De man had een gebreide muts op, fel gekleurd en het paste niet helemaal op zijn hoofd, maar hoorde toch bij hem. Bovenaan zag het eruit alsof er nog ruimte zat en bij iedere stap wiegde het mutsje een beetje mee. Toen stond hij even stil. Hij reikte naar een lage tak aan een boom en trok die tak naar zich toe. Vol spanning keek ik wat er ging gebeuren. De man glimlachte heel breed en gaf een boomblaadje een kusje. Hij keek er zo blij bij, dat mijn eerste gedachte, dat het wel heel gek was wat hij deed, verdween als sneeuw voor de zon. Hij stapte weer zijn lange soepele stappen en stond weer stil, bij de volgende boom. Zelfde ritueel, takje pakken, brede glimlach, blaadje een kusje.

TOEEEEEEEEET! Ik schrok me een hoedje! Een auto voor mij was een plekje opgeschoven en de chauffeur achter mij wilde naar huis. Hij keek me met een grijze blik aan, zag ik in mijn spiegel. Ik reed een stukje, het was gewoon niet de moeite waard zeg, één autolengte opgeschoven. En dan nog wel de lengte van mijn autootje. Waar gaat het nou helemaal over? Ziet die chauffeur al dat geluk niet op deze druilerige dag? Of had hij zich er voor afgesloten? Hopeloos was het leven en dat zou het blijven ook en niets of niemand kon dat veranderen, zo leek het. De man aan de overkant schreed verder. Nu kwam het punt dat ik bijna achterstevoren moest gaan zitten om hem nog te volgen. Zijn glimlach kon ik niet meer zien, maar die zat er zeker nog. Ik had wel uit willen stappen en naar hem toegaan. Vragen hoe het kon dat hij zo gelukkig was.

En als ik niet in de ‘file’ stond, en geen lieve vriend thuis had, dan had ik hem om verkering gevraagd. Zulk geluk moet toch besmettelijk zijn? Vannacht werd ik wakker en dacht gelijk aan die man, aan zijn glimlach. Gelukkig voelde ik mij, en viel met een glimlach weer in slaap.

Wat zou de wereld er mooi uitzien als er meer van dit soort mensen waren waar iets ‘mis’ mee lijkt te zijn.  Of is er juist iets mis met ‘gewone’ mensen? Mensen zoals jij en ik. Heb je ooit een boomblaadje gekust? Ik nog nooit, maar het staat bovenaan mijn to-do lijstje.

XXX

Moviestar, o moviestar

De gewonnen film camera uit de doos halen was nog geen peulenschilletje. De folie was zo statisch dat het aan mijn handen bleef zitten en toen ik het van mij af wilde slaan, hing het in mijn haar, daarna aan mijn vest en vervolgens weer aan de camera en bij een nieuwe poging belandde het op mijn rug.  Dat schoot niet op dus vroeg ik mijn geliefde of hij het even van mijn achterkantje wilde afhalen en nu loopt hij met dat plastic rond te foeteren. En ik kon weer verder met mijn camera bewonderen. Ik keek in alle gaten, drukte op alle knopjes en er gebeurde niets. O, de batterijen moeten er nog in, weer folie, leuk voor een kinderverjaardag zo’n adhesiespelletje. Nog een keer keek in de gaten, nog een keer drukte ik op alle knopjes. Piep, piep, piep, zei het apparaat. De piep uitzetten was ook niet zo makkelijk, batterijen er maar weer uit. Dat hielp. Doos verder bekijken, 2 cd’s die natuurlijk gexefnstalleerd moeten worden. Had nog een statiefje gevonden, camera er al opgeschroefd, en nog een snoertje, usb, dat hing dus allemaal aan dat cameraatje. Cd in de pc maar welke moet nou eerst? De ene had  Ulead Video Studio in zijn naam staan en dat kwam me bekend voor. Had ik zoiets niet een keer ergens gewonnen? Een code om te gebruiken en waardoor ik iets leuks met mijn foto’s kon doen? Alleen lukte dat mij niet, behalve dan dat al mijn foto’s van de pc in een nieuw programma opende en ik geen weg meer wist in mijn mappen foto’s. Ik had ze allemaal netjes gesorteerd en nu leek dat nergens meer op. Dus die cd legde ik maar even weg. De andere cd beloofde veel maar ik geloof niet dat ik alles ontdekt heb, een hoop valse beloftes ben ik bang. Ik klikte op wat ik dacht dat goed was om te installeren maar kreeg er geen goed gevoel bij. Het was al aardig in computertaal en ik deed dus maar wat.  De camera had ik ondertussen ook aan de pc gekoppeld, deze digibeet kon toch wel wat. Hoewel de pc stotterend en ratelend aan zijn einde leek te komen kreeg ik toch een klein beetje vertrouwen in. Er gebeurde in ieder geval wat.

Ik drukte weer op knopjes, keek in de lens, draaide hoopvol door de kamer rond met het apparaat dat een rood lichtje liet zien. Opname! Meters film schoot ik, en ik bedacht dat ik een echte homevideo aan het maken was. Ik keek nog eens stralend in de camera, knipoogde naar het rode lampje en was gelukkig.

Terug naar de pc, snoertje er weer aan, en op zoek naar de opname! Dat viel nog niet mee maar ineens zag ik mijzelf!! Als een volleerd filmster kwam ik nonchalant en met een geheimzinnige glimlach op het scherm. Maar waren dat wel mijn opnames? Waar was het interieur, waar de rondleiding door de kamer? Onvindbaar waren ze en ik zag mijzelf fronsend in beeld verschijnen, lichtelijk rood aanlopen  en dan vanaf heel dichtbij, dat zag er niet best uit. Ik beloof hierbij dat ik nooit meer zal fronzen en tegelijk zo dichtbij iemand verschijnen. Dat is gewoon een beetje eng, en als ik dat zelf al vondx85wat moet mijn lief dan al denken als ik in zijn persoonlijke cirkel kom om hem een kusje te geven?

Ik lachte maar eens lief naar het scherm en het scherm lachte terug. Huh? Ongelooflijk, wat een ontdekking, ik had mijn eigen webcam van mijn pc ontdekt! Die was al die tijd aan het filmen! Niks nieuw apparaat, niks filmster! Mijn webcam had ik nooit aan de praat gekregen dus dat was nu wel een gelukje. Hoewel ik geen idee heb hoe ik dat deed maarja, dat zoek ik een andere keer wel uit. Weet ook niet of het zin heeft om dat te weten, mezelf filmen terwijl ik zit te typen: niet zo spannend.

Dan toch maar de papieren gebruiksaanwijzing. Aha, geen folie. Ik sla het open en mijn blik valt als eerst op: ZALFONTSPANNER. Dat wordt ‘m dus ook niet, want erg ontspannen ben ik er al niet van en direct een rare vertaalfout zien geeft ook niet veel vertrouwen. Weet je wat? Ik wacht tot de dochter thuis is, die zucht wat om mijn domheid, zegt dat ik op moet staan van mijn plek bij de pc en dat zij het wel even zal fiksen. Dan is het vast een fluitje van een cent. Kan ik eindelijk beginnen mijn leven vast te leggen voor het nageslacht.

Webcam