Opschrijfboekjes

Weet je wat ik zo handig vind? Boekjes om dingen in op te schrijven. Dingen, je weet wel. Alles wat je wilt onthouden en niet wilt vergeten. Of nog een keer na wilt kijken. Een internetsite of een aanbieding in een winkel. Een prijsvraag ergens, een naam van iemand, een telefoonnummer of waar je het telefoonboek weer naar terug kan sturen omdat je je al tig keer hebt afgemeld bij telefoonboek.nl en je nog steeds dat overbodige boek ontvangt. Voor al die ‘dingen’ zijn er heel mooie boekjes. Met de Eiffeltoren erop, die is favoriet en daar mag natuurlijk niet in geschreven worden, die is te mooi. Dan de boekjes van 4 voor een euro, die hebben allemaal dezelfde voorkant en dat blijkt niet zo handig zoeken. Want in welke had ik nou toch iets heel belangrijks opgeschreven? Boekjes in gekke vormen, zoals een babouska en luxe Moleskine-uitgaves die bedacht zijn om diepzinnige overpeinzingen te noteren, zoals Hemingway deed of schetsjes zoals Picasso maakte. Er zit een elastiek omheen, waarvoor eigenlijk? En een bladwijzerlintje. Dat is dan wel weer nuttig omdat je zo je laatste ingeving vlug terugvindt. Je hebt ook boekjes vol stickertjes. Die lijken handig maar eigenlijk zijn de plakbriefjes te klein om iets te noteren, je kan het in ieder geval niet meer teruglezen, zo klein moet je schrijven. Als bladwijzer zijn ze wel handig, die plakplaatjes.
Er staat hier een hele verzameling op mijn buro. En als ik een ingeving heb, schrijf ik het gauw in een boekje. Daar moet wel even over nagedacht worden: in welke zal ik het noteren? In het bijzondere gedachteboekje? In het boodschappenexemplaar? Of toch maar op een stickertje? Of is het van zo’n hoogdravende kwaliteit dat het wel in het Moleskineboek mag? Misschien moet ik ze een naam geven. Of ordenen naar belangrijkheid. Maar wat is belangrijker, een zelfbedachte uitspraak of een internetadres waar ik nog meer boekjes kan kopen? Even opschrijven…

Advertisements

Maak het niet te bont! (deel 1)

De rode loper lag uit, de koffie en thee stonden klaar. En champagne maar het was pas elf uur dus ik durfde er niet om te vragen, terwijl ik toch zoxb4n trek had in bubbels. Die hoorden toch bij de feestelijkheid? Maar ja, je wilt ook niet als alcoholiste overkomen en misschien was het toch geen goed idee, omdat het ook wel tot impulsieve aankopen zou kunnen leiden. Beneveld prijskaartjes lezen zou vast voor problemen zorgen. Ik zag nu al van een afstand heel helder bedragen staan met minstens drie cijfers voor de komma en de meeste kaartjes begonnen met 3. Ik nam mij voor om mij niet te laten verleiden tot ook maar enige aankoop, hoe mooi het de modellen ook zou staan wat ze showden, hoe prachtig de stoffen ook zouden zijn, en hoe geweldig de combinaties ook waren. Elise als aanstaande bruid, Yvon de aanstaande schoonmoeder en ik de moeder van de bruid hadden er zin in. Laat maar komen die show!

Aan beide kanten in de winkel zaten dames, veel dames. Ze praatten op gedempte toon en nipten van hun koffie. En keken sjiek in de rondte. Ik moet natuurlijk chique zeggen. Een pink omhoog tijdens het drinken en fluisteren dat ze er de vorige modeshow ook bij waren, ja ze waren vaste klant, fluisterden ze net iets harder zodat je het goed kon horen. Ik liep met thee en petit four en jas en tas op zoek naar een plek voor drie. Drie leek het thema van deze ochtend. De dames keken maar niemand bood ook maar een stoel aan terwijl het toch duidelijk was dat het niet zo prettig was om ook nog eens overal stoelen vandaan te slepen die in beslag waren genomen door de kopjes van het hoog geëerde publiek. Ik zag de lekkernij aan mijn kopje vastsmelten en mijn tas werd zwaar aan mijn arm waar ook mijn jas al over hing, en ik had toch al een opvlieger toen we de winkel binnenstapten. Adem in en adem uit. En nog een keer. “Is deze stoel vrij?”, vroeg ik met een steeds roder wordend hoofd. De warmte sloeg me uit en ik probeerde me niet nog meer op te winden. Ik vleidde mijn spullen op een stoel. Eigenlijk gooide ik maar dat klinkt niet zo gepast in deze ambiance. Daarna lukte het om nog een gegijzelde stoel vrij te krijgen dus er was plek voor twee. Een derde stoel kon er niet meer naast want dat konden de modellen er niet meer langs. Er werd nog een poef aangesleept en na enige herschikking konden we zitten. Degene die op de poef leunend tegen de spiegel zat deed haar best om te doen of dat heel gewoon was, al vroegen we ons natuurlijk af of ze wel konden tellen in die winkel want we moesten ons toch van te voren opgeven? Ik haalde nog maar eens diep adem en keek nog eens naar mijn gebakje, gesmolten tegen de inmiddels lauw geworden thee. Ik nam een hap en besloot het maar in een keer op te eten om erger te voorkomen. De suiker en room dropen langs mijn lip en ik probeerde het voorzichtig en onopvallend weg te likken. Plakkerig voelde ik me. Mijn hand zat ook onder. Hoe moest dat straks als we in de rekken mochten snuffelen? Ik bedacht dat het niet slim was om een effen blouse aan te doen en zeker geen witte! Ik had gemeleerd, bedrukt en kleurig moeten kiezen. Tijgerprint, helemaal hip, fotoprint van bomen, veren, breiwerk, allemaal in de mode en heel handig bij het eten van lastige gebakjes. Normaal veeg ik mijn vingers in zo'n lastige situatie af aan mijn sokken maar terwijl mijn hand naar beneden ging besefte ik dat ik hoge hakken aan had, geen sokken dus. Ik likte nog maar eens mijn vingers af, en smulde nog wat na, want veel had ik niet binnen gekregen van het gebakje.

Nadat een paar keer de microfoon was gevallen, de muziek aan en uit was gezet,  en nog een keer aan, begon de show. “Hoort u mij, kunt u mij allemaal verstaan?”, vroeg de ladyspeaker. Nee, dat lukte niet zo te zien, want een hoop dames spitsten hun oren. Het is natuurlijk niet ladylike om “hè, wat zeg je?” te roepen, want daarmee geef je je leeftijd misschien wel bloot .Zodra de spreekster begon te spreken stopte de muziek en dat maakte haar in de war. Nu was de muziek niet om over naar huis te schrijven, dus liever uit dan aan, maar dat ze het iedere keer meldde was onrustiger dan de fout gekozen radiozender. De spreekster kreeg er ook genoeg van en legde de microfoon weg. De muziek zwol weer aan terwijl zij er door heen sprak. Ach het maakte mij niet uit, welke ontwerper het was, welk merk, wat voor stof, en prijzen werden toch niet genoemd. En de schoenen waren bijna allemaal van Jan Jansen, prachtig maar vreselijk duur. Hoewel…duur was hier betrekkelijk. Het ene mooie ding na het andere kwam binnen en liep rond. Wij zaten op de eerste rang, want de mannequins stapten bij ons uit het hok. We zagen dat ze op het laatste moment hun accesscoires nog goed deden, een rits dicht of juist ondeugend open. En ze eindigden ook weer bij ons waar ze nog een rondje draaiden en wij het goed konden zien. Aanraken mocht ook, maar daar maakte ik met mijn plakhanden maar geen gebruik van.

Er was een jong model, maat 38 bij, alles stond haar. Een dame die naast mij zat en al trots had gemeld dat ze altxefjd bij de shows aanwezig was, draaide zich naar mij om en zei dat zoiets alleen maar bij jonge slanke meisjes zou staan, ze knikte naar Elise, en zeker niet bij ons, bedoelend op zichzelf en Yvon en mij. Huh? Spreek voor jezelf! Ik zag mijzelf namelijk al in zo'n mooi ensemble. En Yvon blijkbaar ook, want die heeft nog wat gepast na afloop. En het stond haar even mooi als het model!


 

 

 

Paard met lamp

Ik kan mij soms zo verbazen over de dingen. Ik zie iets en moet er heel de tijd aan denken.

Zo zagen we gisteravond een aanhanger achter een auto hangen. Dat is niet zo bijzonder want daar zijn ze voor. Maar er scheen een boel licht uit. Dichterbij gekomen zagen we dat het zo’n paardenhanger was. O, even googlen levert op dat het een paardentrailer heet. Ik vond paardenhanger al zo’n  gek woord dat in mijn hoofd bleef hangen als ik terugdacht aan gisteravond.

Mijn aandacht werd dus getrokken door het licht uit dat ding. Je zag heel duidelijk de kont van het paard of is dat oneerbiedig om te zeggen? Zo’n edel dier dat een hoofd heeft en benen en beledigd is, vooral zijn baasje, als je per ongeluk of juist expres poten zegt. Want het is zo’n edel dier en heeft zoveel voor de mens betekend. Mijn oog valt juist altijd op de rampverhalen die veroorzaakt zijn door die beesten, paard slaat op hol, paard rent over de snelweg, paard schrikt van fietser.

Dat vind ik niet zo edel en dapper maar ik vind paarden dan ook eng. Vroeger een keer geschrokken van een paard dat van mij schrok en dat heeft dan gevolgen voor de rest van het leven. Ik ben een van de weinige meisjes die niets met paarden heeft. Alleen een traumaatje.

Het licht was dus aan in die kar. Maar waarom? Was het paard bang in het donker en zou het op hol willen slaan als het licht uit was?

Was het dan een soort bedlampje zoals voor kinderen? Was het zo gezelliger, knusser voor het dier? Keek het paardenraces op een flatsceen? Wilde de baas ‘m showen? Moesten de pk’s getoond worden, ik heb lekker meer dan jij? Konden achterliggers zo beter zien dat ze niet moesten proberen te botsen?

Ik moet gissen naar het antwoord en kan niets logisch bedenken. Nog meer vragen rijzen op. Waarom staan paarden eigenlijk niet met hun kop naar buiten gericht? Dan kunnen ze nog wat zien. Of krijgen ze zo’n ding niet in zijn achteruit?

We halen in, dat vind ik een veiliger idee, stel dat de klep niet goed afgesloten zit of het paard weet het open te wurmen. Of het glijdt met bij een noodstop tegen de die klep en het ophangsysteem breekt af dan rijden wij tegen een heel groot stuk paardenvlees aan en onze trouwe ros moet nog langer mee.

Ik kijk opzij en zie aan de voorkant een deurtje, ongeveer 1,5 m hoog. Wat is dáár nou weer de bedoeling van? De nooduitgang? Een opening om eten te geven, het paard over zijn manen te strijken of iets aardigs te zeggen? De ingang voor een pony?Of om een jockey bij zijn wedstrijdpaard te laten zijn?

We zijn er voorbij met ons beetje pk’s en de chauffeur ruikt de stal en geeft nog wat gas. We zijn bijna thuis.

Nu slapen en niet dromen van paarden. Geen nachtmerries graag. Niet meer denken aan het paard, denk niet aan het paard, zeg ik tegen mezelf.

Denken moet je aan een paard overlaten, die hebben een groter hoofd.

Paardlamp4

Eén is ook maar alleen

Een sok op het fietspad. Hoe komt die daar? En waarom ligt die daar nog?

Ik vraag mij een hoop af bij de vondst. Veroorzaakt het leed? Heeft iemand een koude voet? Moet ik hem meenemen, die vondeling? Of juist laten liggen zodat de eigenaar hem weer kan vinden, op een paaltje leggen dan maar? Of is het niet hygiënisch om ‘m beet te pakken?

Ik pieker erover terwijl ik doorloop, kijk nog een keer achterom.

Wat mogelijke reden op een rij:

Had iemand een heel warme voet?

Is het van een reuzenbaby die trappelend in een Bugaboo (Mercedes onder de Buggy’s)zat?

Tijdens een vreselijke storm van de waslijn gewaaid?

Tijdens die storm uit de ZakvanMax gewaaid? Daar was vrijdag de ophaaldag van.

Kriebelde die sok zo erg dat die uit moest?

Was 1 schoen lek en de sok nat geworden gaan stinken als een niet uitgehangen dweil?

Een sportsok van iemand met 1 been en nu zakte die sok ook nog eens af?

Het wordt nog vreemder, ik zie al een paar dagen in de straat een legging liggen.

Maar helemaal een raadsel wordt het als ik s’avonds voor een stoplicht sta in Utrecht: daar ligt de andere sok!

Stomend

We hebben geen kookkraan meer nodig. We dachten dat we niet zonder zouden kunnen in ons nieuwe huis dus had ik folders aangevraagd bij Quooker. Jarenlang Kwooker geroepen en nu moet je volgens de reclame ineens Koeker zeggen. Net als Dokter Oetker nu plots Doktor Utkerr genoemd wil worden. Net als vroeger een soort van Latinisering? Deftiger hoewel dat voor Koeker niet helemaal opgaat. Want dan denk ik juist aan koekjesbakken. Verwarring ten top.

Lang  wachten op het aangevraagde hoeft niet, of ze willen heel graag van hun spullen af, of ze willen de mensheid echt dienen met hun uitvinding waar we niet zonder kunnen. Een folder mag ik het niet noemen want het leek wel een glossytijdschrift. Toen ik de enveloppe met zeven euro aan postzegels opende wist ik het eigenlijk al: dit gaat me veel geld kosten als ik niet oplet. Maar ik was gewaarschuwd doordat ik in een echt glossytijdschrift al een aanbieding had gezien van het monteren van zo’n kraan, als je nu zo’n onmisbaar ding kocht, voor eind januari, kreeg je de montage gratis en die was normaal gesproken 250 euro! Dus ik liet er een rekensommetje op los en bedacht dat stoom uit de kraan wel erg duur moest zijn. Maar een korting van 250 euro was toch eigenlijk ook weer niet mis op welk bedrag dan ook. En we konden toch niet zonder nadat we zo verwend waren door de vorige?Hoe zou ons leven er dan uitzien? Het was bijna niet voor te stellen. Niet meer slaperig je mok onder de kraan en klaar was je thee, geen snel cuppersoepje meer tijdens de lunch, aardappels opzetten met gewoon water. Ons leven zou eruit zien als in de jaren 50! Wat een achteruitgang, we willen vooruit!

Wat meespeelt is wel dat ik dol ben op gadgets, en op mooi. En zo’n kraan is mooi! Een sieraad! Onmisbaar! Dat was mijn conclusie en ook van het Kranenglossytijdschrift (hierna te noemen ‘de brochure’) want ze prezen dat ding de hemel in. Het was gewoon armoe en achterstand als je geen gat in het aanrecht liet boren waar zo’n sierlijk nekje uitstak.

Ik bladerde heel voorzichtig door de Brochure want mijn blijkbaar vettige vingers hadden al een afdruk achtergelaten op de eerste ferrarirode bladzijde. Het is, zo te zien, helemaal design om geen gootsteen te hebben blijkbaar want het kwetsbaar uitziende nekje staat kijkt trots rond over een aanrechtblad zo lang als een landingsbaan.

Verder bladerend blijkt dat toch een gootsteen nodig is, hoe barbaars en platvloers zoiets ook is. 

Er bestaan van hetzelfde merk namelijk ook keukenkranen die voor warm en koud water zorgen. En die zijn natuurlijk in dezelfde stijl als het iele steeltje dat voor zoveel luxe en genot gaat zorgen.

Ik kijk naar onze kraan, heel huis-tuin-enkeukenachtig is die. Dat is natuurlijk als een vlag op een modderschuit als daar een design ontwerp naast staat.  Dacht ik al niet eerder dat het allemaal veel geld zou gaan kosten? De formule is dat je een kookkraan koopt en gelijk een zelfde grotere broer.

Ik probeer de oude kraan positief te benaderen maar dat blijkt al moeilijk want ik noem hem al ‘de oude’. Niet helemaal eerlijk  en terwijl ik mijn hoofd op mijn steunende armen laat rusten glijden mijn handen in mijn haar, dat versterkt mijn wanhoop want wat moet ik nou?  Ik stamel een  matra: “jij laaft mijn dorst” en probeer dat honderd keer achter elkaar , ik breek mijn tong erover en raak de tel kwijt, ben ik er al? Dan een ingeving. Recht door zee noem ik ‘m. Dat werkt want ik vind mijn kraan ineens heel handig, heel charmant, heel stoer, heel basis. Net wat ik zoek in een man en blijkbaar ook op kranen van toepassing.

Nadat ik even gespiekt heb op een los toegevoegd epistel ben ik helemaal dol op mijn eigen kraan, wat een prijzen, wat een geld moet je neertellen om de basisbehoeftes van het leven  te ontvangen, gewoon water.  Een hypermoderne stoomkraan naast mijn basickraan zetten (voor die prijs vooral) zou ze allebei toch niet tot hun recht laten komen. Weet je wat? Ik koop een keteltje, gewoon een waterketeltje, prijs 12,95 en nog met een gezellig fluitje erbij ook. Tijd voor een kopje thee. Een heel goedkoop kopje, dat voelt pas luxe.

Met Jan in de wolken

Een wedstrijd waarmee je een reisje met een luchtballon kon winnen om samen met Jan S zijn dvd te bekijken in dat mandje. Dat leek mij niet zo’n goed idee, het leek even leuk maar doen we niet. Ik deed dus niet mee en dat vergrootte de kansen natuurlijk voor andere dames. Aannemend dat er een meisje zou worden gekozen ook al dingden er vast heren mee. Maar Jan valt op vrouwen en je weet nooit wie je tegen komt en stel dat de beroemde klik is!

Hij had trouwens wel even gegoocheld bekende hij en een mooi exemplaar viel hem ten deel. Een lief blond verlegen meisje met haar moeder. Ze mocht zeker iemand meenemen en waarom zou je dan je moeder niet meenemen op een soort date met je grote idool? Een vriendin zit misschien wel in de weg of je hebt geen vriendinnen die ook van Jan houden, dat kan natuurlijk ook.

De reporter verwelkomt het meisje in het filmpje, Jan is in geen velden of wegen te bekennen. Het item wordt aangekondigd als een ‘zeer intieme ontmoeting met Jan’.

Hij geeft het advies ook een beetje naar beneden te kijken want je hebt prachtig uitzicht. Huh? Op Jan zijn beneden? Wat een insinuaties. Of bedoelde hij wat anders? Je gaat toch niet in het mandje met Jan om van het uitzicht te genieten, bomen kan je altijd nog zien, maar Jan zie je toch zelden op deze manier.

Zeer intiem, die hele mand zit vol mensen en technische spullen. Filmers, geluidmensen, de ballonvaarder himself, de moeder en oja, ook Jan en dat meisje niet te vergeten. Ergens moet ook nog de dvdopstelling zijn met aannemend goede boxen want anders kan je het geluid toch moeilijk horen boven het gasontsnappen uit.

Gek hoe ieder zijn eigen idee heeft van intiem. Hoe was de uitdrukking ook alweer: iets met vreemde kostgangers.Even de technische gegevens: zo’n ballon wordt opgeblazen door de warmte van een grote gasbrander die ongelofelijke herrie maakt, de mand ligt op zijn kant in de wei. Misschien is het bij alle manden maar in ieder geval bij deze, er is een tussenschot in het midden. Moeder en dochter aan de ene kant, Jan en cameraman aan de andere. Hij houdt zeker niet van contact met zijn fans. Laat ik het zo zeggen, knuffelen kan wel maar alleen met de armen op elkaars schouders. Ik verklap het maar alvast,  verwacht niets spannends, het blijft allemaal heel netjes. Maar dat kan natuurlijk ook niet anders met je moeder mee in hetzelfde mandje als Jan. Hoewelx85blijft het wel netjes? Het moet natuurlijk weer over poep gaan. Koeienpoep wel te verstaan, want dat is natuurlijk het antwoord op een inkoppertje of er wel eens iets geks gebeurd is.  Uiteraard belandde dat ding natuurlijk in een koeienvlaai, leuke anekdote maar kan het iets origineler?

Ja, dat blijkt te kunnen, er wordt tegenwoordig ook wel as uitgestrooid en dan moet je niet te snel zakken. Dus loop je ergens en valt er stof op je, het is niet altijd Saharazand wat je dan hapt.

Dan nog iets praktisch: doe geen rokje aan want uitstappen op de grond gaat prima maar het uitzicht is dan ook prima, prima op jou! Ze laten je vast voorgaan, hoe beleefd.

Jan heeft al meer keer met zo’n luchtballon gevlogen(? Heet dat zo? Of heet het gedreven?)(aha het heet varen) en zegt heel slim dat er bijna geen wind is. Maar dat lijkt mij nou weer niet zo handig, dan kom je toch niet ver, alleen rondje weiland dan maar doen?

Jan maakt een foto van moeder en dochter (wat moet je daar nou mee??)zelf kan hij er niet tussen gaan staan want daar is de afscheiding in het mandje. Moeder vindt dat hij er oog voor heeft en de verklaring van Jan is dat hij vaak gefotografeerd wordt. Ja, dat kan, klinkt heel logisch.

Jan neemt een slok uit een flesje water en dat moet natuurlijk gefilmd worden, heel spannend want hij geeft het flesje door aan meisje en moeder. Ze drinken uit de fles waar Jan uitdronk! Wie wil dat nou niet?

Meisje vindt dat Jan haar de dag van haar leven heeft bezorgd en ook voor de moeder is het haar dag. Wat een geluk allemaal. Jan kijkt verbaasd en je ziet ‘m denken: zo, dat gaat makkelijk.

Zijn tattoo met zijn liefdesverklaring voor Yolanda komt groot in beeld, kan niet anders want bedekt zijn hele onderarm. Hoop dat het meisje niet verliefd op Jan is of wordt want hoe moet je zo’n tattoo uitblokken als je hand in hand loopt om maar iets te noemen?

Jan kan het niet laten ondeugend te zijn en te vragen of mensen iets bijzonders in de ballon wilden doen? Ja daar nodigt zo’n mand vol mensen wel toe uit, heteluchtballonnensex. Achter een gordijn zou het kunnen. Moet het zeker windstil zijn. Jan ziet wel mogelijkheden, je ziet hem standjes bedenken. Als zij nou haar been zo doet en ik sta zo dan moet het lukken.

Ik heb nog steeds geen beloofde dvd gezien, meisje filmt de ballonvaarder waarvan het bedrijf Virgin heet, en ik hoop voor haar dat ze niet vergeet Jan te filmen anders gelooft straks niemand haar.

Zij met Jan? Haar moeder met Jan? In 1 mandje? Wie wil er nou een dvd tijdens een luchtballonreis kijken?Alsof je niets anders te doen hebt, alsof Jan er niet in levende lijve is, alsof dit niet de kans van je leven is.

En mama maar babbelen en babbelen. Wie had ook alweer gewonnen? Misschien die moeder wel! Je gaat uit van de dochter maar ik weet het zo net niet, wil de echte fan opstaan?

De ballon zakt, de mand valt om, maar dat hoort. Nog wat koeienvlaaigrappen, de dames stappen uit. Jan meldt nog dat hij wel lekker ligt, dames grijp je kans om het nog spannend te maken, maar nee, kans voorbij.

http://www.youtube.com/watch?v=DRNR4nUyAe0&eurl=http%3A%2F%2Fwww%2E100p%2Enl%2Fhome%2F&feature=player_embedded

Veel natuur

Ik ben een stadsmens. Begrijp me goed, ik hou van natuur en ga er zelfs een paar keer per jaar heen. Tijdens de

twee kilometer die ik dan wandel roep ik om het hardst

hoe mooi en rustgevend de natuur is. Ik zuig mijn longen vol frisse lucht. Thuis bekijk ik gelijk ik al de foto’s die ik heb gemaakt. Wat een groen allemaal, wat veel natuur! En dat in ons eigen land! En je hoeft er maar een uurtje voor te rijden.

Maar als het te dichtbij komt, en dan ook nog in de nacht, dan verlang ik toch echt naar een hutje op de hei.

Figuurlijk dan hè, niet dat ik echt op de hei wil, met al die schapen die blaten en met hun getingeltangel van bellen die ze om hebben en al die insecten die zoemen en prikken.

(En teken, maar die maken geen geluid, geloof ik).

Ik woon langs een sloot, tenminste, ik noem het oneerbiedig zo. Volgens wikipedia is:

Een gracht (ook singel) is een aangelegde waterweg. Onder gracht verstaat men ook: "een langs de oevers bebouwd kanaal om of door een stad".

Maar er groeit niets, helemaal niets omdat de

rondvaartboot er doorheen vaart en daardoor kunnen waterlelies niet groeien, er zijn geen waterplanten omdat die sloot niet zo schoon is en er steeds een schoonmaakboot langs komt

om al het afval eruit te halen. Dus begrijp ik niet dat er ook maar 1 watervogel het in zijn kleine hoofd haalt om hier een nest te bouwen. Een randstadeend?

Meerkoeten zijn met veel. In 2000 waren het er 80.000 paren! Paren hoor, dus maal 2. Reken even voor me, ze krijgen iedere leg 5 tot 10 eieren en bouwen verschillende nesten per legseizoen.

We leven nu in 2009 en nu niet gewoon met 9 vermenigvuldigen want ze hebben in die tijd al heel veel kuikens in de sloot gezet. En hun nesten zijn beschermd, geen idee waarom want ze zijn toch beslist niet uit aan het sterven. En wat dan nog? Er zijn wel meer dieren uitgestorven en we leven nog steeds.

Stel dat de mammoet niet uitgestorven zou zijn, waar had je die beesten moeten laten? Op de Veluwe? En zo’n beest zou ook in een dierentuin tentoongesteld moeten worden dus bedenk daar maar eens veiligheidsmaatregelen voor. Het heeft echt geen zin om een paaltje in de grond te slaan en een touw aan hun poot te binden. Was er niet al eens een aap die ontsnapte?

Ik sluit mijn ogen en ja hoor, daar zijn ze weer. De koeten! Hun naam geeft al aan dat ze een hoop herrie kunnen maken. KOETERDEKOET! En dan heel schel en op de repeatstand. Er komt zeker weer een matras aandrijven, een kliko, of ander afval of een eend waardoor ze opgeschrikt raken. Alsof een eend dat nest zou willen hebben, dank je de koekoek.

Territoriumdrift noemen ze dat, nou dat heb ik ook! En in mijn gebiedje wil ik rust, slapen wil ik.

De klok slaat, één, twee, ik spring uit bed en pak een schoen die ik gister nog aan had. Ik moet een offer doen, als ik mis gooi heb ik er nog één om opnieuw te proberen. Ik schuif het raam open, de meerkoet kijkt even op en ik zie zijn geniepige oogjes glanzen. Of eigenlijk zie ik er

maar één, de andere zit aan de andere kant van zijn kop

en dan klinkt daar weer KOETKOETERDEKOET!

Wat een brutaal nest is dat zeg. Ik wil een worp doen en zwaai mijn arm met een slingerworp (vroeger geleerd bij trefbal) maar helaas kan het raam niet ver genoeg

omhoog en de schoen belandt met een luide knal tegen de

sponning. Het gekoet is nu niet van de lucht, het aantal decibels neemt toe en ik geeft het op. Stel dat ik raak had gegooid of zelfs als ik gemist had stond ik de volgende dag als dierenbeul bekend, dus ik moet de natuur wel zijn gang laten gaan. Of haar gang, ik ben de kluts kwijt, ik weet het allemaal niet meer.

In de paartijd zijn meerkoeten vaak agressief naar soortgenoten of belagers. Mannetje en vrouwtje bouwen samen een nest, meestal tussen het riet. Ze broeden om beurten en brengen ook samen de jongen groot. De jongen verlaten al als ze een paar dagen oud zijn het nest. Het zijn dan grappige zwartdonzen bolletjes met een rood gezichtje. Na acht weken zijn ze volledig zelfstandig.

Ik kruip koud terug in bed en heb er trek van gekregen.

De klok slaat weer, ik vergeet te tellen en droom van kippen, waterkippen. Hoe zou zo’n beest eigenlijk smaken? Waarom staat het nergens op de kaart? Er is wel een restaurant dat ‘De Meerkoet’ heet.  Waterkip met citroen, carpaccio, Waterkoet-Tonight het komt allemaal voorbij in mijn dromen.

Of zou zo’n gestrest beest niet mals genoeg zijn, het is en blijft natuurlijk een stresskip.

Terwijl ik aan een pootje kluif schrik ik wakker.

Ah, daar is de natuur ook weer. Ik kijk op de wekker. Het

is 5 uur. Mag ik nog slapen? Ik doe nog een paar pogingen, totdat een duif in dakgoot op oorhoogte vindt dat de dag is begonnen en hij zijn liefde moet laten blijken aan zijn lief. Het klinkt altijd zo romantisch als iemand je ‘mijn duifje’ noemt maar ik vind het een belediging. Wat bedoelt

iemand precies, maak ik ook zulke rare geluiden als ik

mijn verliefdheid laat blijken?

Ik trek mijn kussen over mijn hoofd zoals je wel eens in een tekenfilm ziet maar alle geluiden komen luid en klaar door. Het ochtendgloren is begonnen en ook de rest van

de natuur wordt wakker, wat veel verschillende vogels zijn er eigenlijk. Het getjilp is gezellig, maar mag de dag ietsje later beginnen?

Ik ga maar uit bed, een lange mooie dag ligt te voor me.

Ik loop naar beneden om de krant te halen en er ligt een brief van de burgemeester. De komende 10 weken wordt de gracht niet schoongemaakt omdat er een meerkoetnest ligt. En tijdens het broeden mogen de lieve diertjes niet gestoord worden.

Wat zie ik als ik er langs loop? ‘Ze’ hebben speciaal een plankje gemaakt waar een nest op kan worden gebouwd. Wat een dierenvrienden toch.

Toch niet nog meer natuur ..

http://www.ivnvechtplassen.org/ivn_vogels_plas_moeras/Meerkoet_Fulica-atra.html 

Wat kwam ik tegen? Een kookboek van Pellegrino Artusi (1820-1911): De wetenschap in de keuken en de kunst om goed te eten.

Gestoofde meerkoeten, duif, kikker en pa
uw is er o.a.

te bereiden.

.