Gatverdegatver!

Met de auto op pad en van de ene file in de andere belanden is toch geen feest. Zeker als je ergens op tijd moet zijn. Ik snap niet dat er mensen zijn die iedere dag in de auto zitten en dan ook nog eens in de file staan. Dat zou mij een boel scheldwoorden opleveren die allemaal op file zouden eindigen. Nu is het al moeilijk om me in te houden, zelfs met mijn kaken stijf op elkaar ontsnappen er toch wat lelijke woorden. Ik kijk verschrikt of ik mijn raam wel goed dicht heb.

Op de radio hoor ik de filemeldingen terwijl ik stil sta in zo’n rij auto’s. Maar de mijne wordt niet genoemd, ook de latere andere langzaam rijdende auto’s niet. Ik heb geen goede moed omdat ik in een #$%file sta waar ze het niet over hebben, te kort. En ik ben pas een paar kilometer van huis. Dit gaat een lange rit worden. Ik kijk stug voor me uit en hoop dat ik steeds op tijd rem en weer optrek, want een botsing kan je je toch eigenlijk niet veroorloven. Waar moet je heen om de verzekeringspapieren in te vullen? Ergens staat op een bord langs de weg dat je dan een parkeerplaats moet opzoeken. Ik moet er een beetje om lachen, rijden die mensen zelf geen auto? Staan ze zelf nooit in een file? Het verkeer is rijen dik en men is echt niet van plan hun verworven plaatsje op te geven. En dan zouden er ook nog eens twee auto’s door moeten, met erg gestreste mensen erin en hopelijk geen al te erge verwondingen. Op de radio hoor ik van de tien files dat er vier veroorzaakt zijn door een ongeluk. Ik vlieg rechtop,zet al mijn zeilen bij om te concentreren. We rijden weer stapvoets en na een tijdje gaat het zowaar naar de 30 km/per uur. Op de rechterbaan zie ik een bestuurster mascara op doen terwijl we rijden. Nou vraag ik je!! Heeft dat mens geen radio? Hoorde ze niet van de ongelukken? Heel wraakzuchtig wens ik heel hard dat de mascara in haar oog komt, dat doet hartstikke zeer en dan is ze voor eens en altijd genezen van haar ijdelheid in het verkeer. Maar er zitten ook nadelen aan mijn wraakzucht, als ze pijn in haar oog heeft kan ze niet goed kijken en botst ze juist! Ik hoop maar dat mijn wraakgevoelens geen telepathische krachten bezitten.

We staan weer stil en ik kijk eens rond. Iedereen zit er relaxt bij. Ze zijn zeker murw gemaakt door dag in dag uit hetzelfde ritueel. De een zit mobiel te bellen, de ander leest wat papieren. Dat vind ik heel knap want zelfs de radio van zender veranderen of een cd verwisselen leidt mij al af en bekoop ik met een slinger(tje) op de weg. Als ik 110 rij dan. Met al dat remmen en stoppen lijkt het me wijzer om mijn ogen op de weg te houden en de zender er maar net naast te laten staan, je weet wel, dat die af en toe uitvalt, piept en kraakt. We rijden weer en langzaamaan rijden we ineens de toegestane snelheid. Ik word ingehaald door een mooie auto. Dus ik kijk even. Zie ik het nou goed? Zit die man nou in zijn neus te baggeren? Hij kijkt ook nog eens naar de vangst en eet het op!! Dit is toch te erg voor woorden? Denkt die man dat hij in een geblindeerde auto zit? Dat hij alleen op de wereld is? Ik moet er niet aan denken dat hij zijn stuur weer vast moet pakken en ja hoor, daar is dat moment. O, hij is nog niet klaar. Die man komt straks op zijn vergadering aan, geeft iedereen netjes een hand.  De reis duurde wat langer dan hij dacht en als je pech hebt moet hij ook nog even naar het toilet. Gatsie!!

Wat heeft de zon met mijn voeten gedaan?

Zit heerlijk in de zon te lezen met mijn benen languit op de bank. Zoveelste theetje erbij.

Tijd voor een pitstop van al die thee. Ik doe mijn schoenen aan maar bij de eerste voet blijf ik al steken. Mijn schoenen passen niet meer! Wat krijgen we nou? Ik druk op de bovenkant van mijn voeten, zijn ze dikker dan normaal, hou ik ineens heel veel vocht vast? Dat zou wel kunnen want ik moet heel nodig plassen. Echt heel nodig. En met blote voeten over de koude tegels wil ik niet. Toch lijken mijn voeten nog dezelfde maat te hebben, nog maar een keer proberen dan. Huh, het enkelbandje zit ook helemaal gedraaid, logisch dat ik niet in mijn schoen kan stappen. Ik trek het eruit wat niet eens zo makkelijk gaat, leer bandje door een leren lusje. Na heel veel gepiel heb ik het bandje omgedraaid zoals het hoort te zitten met de sluiting aan de linkerkant. Nieuwe poging. Ik wurm en pers en sluit het bandje waarvan het pennetje wel heel moeilijk in het gaatje past. Ik heb het warm en een vuurrood hoofd van het voorover buigen. En daarbij moet ik nog steeds heel nodig naar de wc! Schoen zit helemaal niet lekker, ik prik nog maar eens met mijn vinger wat rond in mijn voet. Andere schoen, bandje ook verkeerd om! Om gek van te worden toch? Dan zie ik ineens het licht: O, ik heb ze gewoon verkeerd om aan. Wat een opluchting, niks rare ziektes, niks vocht vasthouden. Ik spring op en hou mijn lachen in, de slappe lach krijgen is nu niet zo’n goed moment.  

De gelukkige man

Terwijl ik met de auto stil stond in een lange rij voor het stoplicht, dat om de paar minuten 2 a 3 auto’s doorliet, zag ik aan de overkant een man aan komen lopen. Ik was net bezig mijn geduld te verliezen, omdat het heel lang zou gaan duren voordat de rij zover opgeschoven was dat ik vooraan zou staan. Ik mopperde net flink en zette de muziek nog wat harder, met flink de bas erin. Alsof ik daar rustiger van zou worden.

Het regende heel de dag al en alles was grijs. Het was een dikke miezel die uit de lucht viel en alles werd er niet vrolijker op.

Er leek wat mis met de man die aan de overkant liep. Tenminstex85hij had een bepaalde manier van lopen waardoor hij mijn aandacht trok. Hij leek wel te huppelen. Maar toch ook weer niet. Het was een soort verend pasje en dan in slow motion. Grote lange bedachtzame stappen die geen enkele moeite leken te kostten. Een beetje zoals in klassiek ballet, zo vloeiend en ogenschijnlijk simpel dat je er naar verlangt ook zulke bewegingen te maken. De man had een gebreide muts op, fel gekleurd en het paste niet helemaal op zijn hoofd, maar hoorde toch bij hem. Bovenaan zag het eruit alsof er nog ruimte zat en bij iedere stap wiegde het mutsje een beetje mee. Toen stond hij even stil. Hij reikte naar een lage tak aan een boom en trok die tak naar zich toe. Vol spanning keek ik wat er ging gebeuren. De man glimlachte heel breed en gaf een boomblaadje een kusje. Hij keek er zo blij bij, dat mijn eerste gedachte, dat het wel heel gek was wat hij deed, verdween als sneeuw voor de zon. Hij stapte weer zijn lange soepele stappen en stond weer stil, bij de volgende boom. Zelfde ritueel, takje pakken, brede glimlach, blaadje een kusje.

TOEEEEEEEEET! Ik schrok me een hoedje! Een auto voor mij was een plekje opgeschoven en de chauffeur achter mij wilde naar huis. Hij keek me met een grijze blik aan, zag ik in mijn spiegel. Ik reed een stukje, het was gewoon niet de moeite waard zeg, één autolengte opgeschoven. En dan nog wel de lengte van mijn autootje. Waar gaat het nou helemaal over? Ziet die chauffeur al dat geluk niet op deze druilerige dag? Of had hij zich er voor afgesloten? Hopeloos was het leven en dat zou het blijven ook en niets of niemand kon dat veranderen, zo leek het. De man aan de overkant schreed verder. Nu kwam het punt dat ik bijna achterstevoren moest gaan zitten om hem nog te volgen. Zijn glimlach kon ik niet meer zien, maar die zat er zeker nog. Ik had wel uit willen stappen en naar hem toegaan. Vragen hoe het kon dat hij zo gelukkig was.

En als ik niet in de ‘file’ stond, en geen lieve vriend thuis had, dan had ik hem om verkering gevraagd. Zulk geluk moet toch besmettelijk zijn? Vannacht werd ik wakker en dacht gelijk aan die man, aan zijn glimlach. Gelukkig voelde ik mij, en viel met een glimlach weer in slaap.

Wat zou de wereld er mooi uitzien als er meer van dit soort mensen waren waar iets ‘mis’ mee lijkt te zijn.  Of is er juist iets mis met ‘gewone’ mensen? Mensen zoals jij en ik. Heb je ooit een boomblaadje gekust? Ik nog nooit, maar het staat bovenaan mijn to-do lijstje.

XXX

De vlam erin

Wat bezielt iemand om een kerstboom naast een auto te leggen? En nog meer vraag ik me af wat iemand bezielt om die boom naast onze auto te leggen? Vooral omdat er ook verbrande takken aanzaten. Zaten die er al aan of zijn die op de plaats delict aangestoken? Of is het nog geen plaats delict als er geen brand ontstaat? Om half drie ’s nachts keken we nog eens uit ons raam om te kijken of de rust was teruggekeerd in de straat na al het Nieuwjaarsvuurwerk en daar lag dan opeens die boom.

Welke gek doet nu zo iets, riep ik. En dat riep ik nog een keer toen ik hoorde dat hij een beetje aangebrand was. Toen riep ik het harder! Wie haalt het in zijn botte kop om dat op zijn geweten te hebben? Slepend met dat ding op weg naar te container te moe geworden? De container is nog 5 meter! Brandend uit het vreugdevuur gehaald? Ik kan geen goede reden bedenken. Behalve dat er een storing in een bovenkamer moet zijn geweest.

Volgende dag, container in de brand. Brandweer met gillende sirenes door de straat, 6 brandweerlieden eruit, lieden, want er was een vrouwelijke bij. Dure hobby, fikkie steken.

Het moet niet gekker worden. Wie heeft daar nou lol van? Staat diegene vanuit het raam te kijken en zich in de handen te wrijven? Of denkt-ie er helemaal niet meer aan? Heeft-ie iets in de brand gestoken, toen de klep opengedaan, het vuur erin gegooid en nog een beetje in die vuilnisbak staan koekeloeren? Je moet de klep dan nog in een speciale stand houden en je neus dicht maar dan moet het wel lukken om ergens een walm te zien ontstaan. En dan hard wegrennen. Of juist heel nonchalant weglopen met een blik van: ‘ik heb het niet gedaan’. Ergens hoop ik dattie zijn jatten heeft gebrand. Een beetje, niet te erg, gewoon een blaartje maar dat hij dan even denkt dat dat toch niet zo slim was. En dat het een snelle leerling is en hij het noooooooooit meer zal doen. Ik denk in de hij-vorm maar het kan net zo goed een zij zijn hoor. Maar dat komt omdat mannen graag de bbq aansteken, daarom denk ik vuur?man.  En associërend Boom?man. Container?man.

 Kampvuur

 Ik twijfelde nog even om het op mijn weblog te plaatsen. Ik zal toch niet een of andere malloot op het idee brengen? Iemand opperde nog dat het vast een dronken iemand was, maar daar slaap ik echt niet rustiger van.

Moviestar, o moviestar

De gewonnen film camera uit de doos halen was nog geen peulenschilletje. De folie was zo statisch dat het aan mijn handen bleef zitten en toen ik het van mij af wilde slaan, hing het in mijn haar, daarna aan mijn vest en vervolgens weer aan de camera en bij een nieuwe poging belandde het op mijn rug.  Dat schoot niet op dus vroeg ik mijn geliefde of hij het even van mijn achterkantje wilde afhalen en nu loopt hij met dat plastic rond te foeteren. En ik kon weer verder met mijn camera bewonderen. Ik keek in alle gaten, drukte op alle knopjes en er gebeurde niets. O, de batterijen moeten er nog in, weer folie, leuk voor een kinderverjaardag zo’n adhesiespelletje. Nog een keer keek in de gaten, nog een keer drukte ik op alle knopjes. Piep, piep, piep, zei het apparaat. De piep uitzetten was ook niet zo makkelijk, batterijen er maar weer uit. Dat hielp. Doos verder bekijken, 2 cd’s die natuurlijk gexefnstalleerd moeten worden. Had nog een statiefje gevonden, camera er al opgeschroefd, en nog een snoertje, usb, dat hing dus allemaal aan dat cameraatje. Cd in de pc maar welke moet nou eerst? De ene had  Ulead Video Studio in zijn naam staan en dat kwam me bekend voor. Had ik zoiets niet een keer ergens gewonnen? Een code om te gebruiken en waardoor ik iets leuks met mijn foto’s kon doen? Alleen lukte dat mij niet, behalve dan dat al mijn foto’s van de pc in een nieuw programma opende en ik geen weg meer wist in mijn mappen foto’s. Ik had ze allemaal netjes gesorteerd en nu leek dat nergens meer op. Dus die cd legde ik maar even weg. De andere cd beloofde veel maar ik geloof niet dat ik alles ontdekt heb, een hoop valse beloftes ben ik bang. Ik klikte op wat ik dacht dat goed was om te installeren maar kreeg er geen goed gevoel bij. Het was al aardig in computertaal en ik deed dus maar wat.  De camera had ik ondertussen ook aan de pc gekoppeld, deze digibeet kon toch wel wat. Hoewel de pc stotterend en ratelend aan zijn einde leek te komen kreeg ik toch een klein beetje vertrouwen in. Er gebeurde in ieder geval wat.

Ik drukte weer op knopjes, keek in de lens, draaide hoopvol door de kamer rond met het apparaat dat een rood lichtje liet zien. Opname! Meters film schoot ik, en ik bedacht dat ik een echte homevideo aan het maken was. Ik keek nog eens stralend in de camera, knipoogde naar het rode lampje en was gelukkig.

Terug naar de pc, snoertje er weer aan, en op zoek naar de opname! Dat viel nog niet mee maar ineens zag ik mijzelf!! Als een volleerd filmster kwam ik nonchalant en met een geheimzinnige glimlach op het scherm. Maar waren dat wel mijn opnames? Waar was het interieur, waar de rondleiding door de kamer? Onvindbaar waren ze en ik zag mijzelf fronsend in beeld verschijnen, lichtelijk rood aanlopen  en dan vanaf heel dichtbij, dat zag er niet best uit. Ik beloof hierbij dat ik nooit meer zal fronzen en tegelijk zo dichtbij iemand verschijnen. Dat is gewoon een beetje eng, en als ik dat zelf al vondx85wat moet mijn lief dan al denken als ik in zijn persoonlijke cirkel kom om hem een kusje te geven?

Ik lachte maar eens lief naar het scherm en het scherm lachte terug. Huh? Ongelooflijk, wat een ontdekking, ik had mijn eigen webcam van mijn pc ontdekt! Die was al die tijd aan het filmen! Niks nieuw apparaat, niks filmster! Mijn webcam had ik nooit aan de praat gekregen dus dat was nu wel een gelukje. Hoewel ik geen idee heb hoe ik dat deed maarja, dat zoek ik een andere keer wel uit. Weet ook niet of het zin heeft om dat te weten, mezelf filmen terwijl ik zit te typen: niet zo spannend.

Dan toch maar de papieren gebruiksaanwijzing. Aha, geen folie. Ik sla het open en mijn blik valt als eerst op: ZALFONTSPANNER. Dat wordt ‘m dus ook niet, want erg ontspannen ben ik er al niet van en direct een rare vertaalfout zien geeft ook niet veel vertrouwen. Weet je wat? Ik wacht tot de dochter thuis is, die zucht wat om mijn domheid, zegt dat ik op moet staan van mijn plek bij de pc en dat zij het wel even zal fiksen. Dan is het vast een fluitje van een cent. Kan ik eindelijk beginnen mijn leven vast te leggen voor het nageslacht.

Webcam 
 

De truuk met het kaatsende glaasje

Rondleiding door de keuken

Dat iemand mij nog laat afwassen begrijp ik echt niet. Ik laat zoveel vallen dat het een wonder is dat we nog servies hebben. We hebben zelfs nog sets van 6 gelijke borden en er is geen stukje af. Hoewel ik bij de diepe borden wel wat littekens vond, maar ik ben me van geen kwaad bewust.  De glazen melkkoker is mijn grootste uitdaging, daar zijn er al wat van gesneuveld. Aanrechthoogte verkeerd ingeschat, te woest de melk geklopt, de te hete kan op een koud plekje, allemaal meegemaakt. Van plastic zou beter zijn maar die schuimen weer niet genoeg naar wens.

We hebben een vaatwasser maar daar mag niet alles in. Ik had uit gemak en uit voorzichtigheid de bierglazen op pootjes er ook ingezet. Want ik voorzag al dat het mij niet zou lukken om die kwetsbaar aandoende pronkstukken met de hand af te wassen, er een afwasborstel in steken en dan ook nog afspoelen met water anders schuimt het bier niet meer. En vooral: ze heel houden, daar zag ik tegen op. De borrelglaasjes die we als souvenir van vakantieplekken meenamen konden toch ook best in de machine. Maar ik kreeg klachten. Dat het logo van het bierglas verbleekte, en waar was de opdruk van het glaasje uit Tsjechië? Nouja, dat lag in de vaatwasser, dat was ik al tegengekomen vastgeplakt aan de juspan. Ik heb het nog geprobeerd te verschuiven zodat het net een pan uit een andere cultuur leek maar helaas lukte dat niet en staat er nu PP/HA op de pan en dan nog scheef ook.

Een potje waar kappertjes in hebben gezeten leek me handig om te bewaren voor kleine dingetjes. Wat voor dingetjes wist ik nog niet maar je zou zien dat ik het een keer kon gebruiken. Alleen het dekseltje bleef wel een beetje ruiken. Tip van oma: leg een paar kruidnagels in een dekseltje dat blijft ruiken en de geur trekt in de kruidnagels. Nu ruikt het dekseltje naar kruidnagel. Het kleine glazen potje schoonmaken was nog een sinecure, de afwaskwast paste er niet in en met een vaatdoek was het ook een gewurm. Zo’n gefriemel gaf het dat het uit mijn handen vloog. Het viel op de plavuizen vloer en dat gaf een klap van jewelste. Ik sprong in de lucht van schrik terwijl het potje doorkaatste! Ik sprong mee want ik wilde het opvangen  en was tegelijkertijd bang dat het uit elkaar zou spatten. Dat ik zo hoog kon springen had ik nooit gedacht, dat had me goed van pas kunnen komen tijdens volleyballen. In een reflex had ik het potje te pakken toen het op heuphoogte langs kwam vliegen. Van schrik kreeg ik de slappe lach en van boven werd er geroepen of alles goed ging. Wel wat vreemd dat niemand komt aangesneld als er zulke knallen uit de keuken komen alsof er geschoten wordt. Maar mijn onverstaanbare geproest stelde zeker gerust. En wat zou ik zeuren? Het potje leefde nog en ik ook.

Het lijkt me toch beter om de hartstochtelijk verzamelde borrelglaasjes dan toch maar met de hand af te wassen. Gewoon in een sopje, doekje neergelegd tegen het beschadigen van de randjes, er kan niets mis gaan.  Nu ik toch een sopje heb dat nog zo heerlijk schuimt en het zonde is om weg te gooien kent mijn schoonmaakdrang geen grenzen, een vaasje hier en een kopje daar, hupsakee, er ook in. De stapel schone vaat groeit en ik ben niet te stuiten. Sierspulletjes die al een tijdje staan kunnen ook nog mee gewassen. Ik word er blij van. Voldaan veeg ik mijn handen af aan mijn schort. Op onverklaarbare wijze rolt een borrelglaasje om en je weet al hoe dit eindigt. Het kaatst!

Boven vraagt mijn geliefde wat ik nu weer een rondleiding door de keuken heb gegeven. Was hij bezorgd? Nee. Ik ben er wel achter dat het niet uitmaakt hoeveel ik laat vallen en wat een kostbaarheden er sneuvelen. De hele erfenis gaat eraan en alle verzamelde schatten zullen vernietigd worden. Maar toch mag ik blijven afwassen, hij heeft nog steeds niet aangeboden om die taak over te nemen. Wat moet ik daar dan voor doen, wat moet ik daar dan voor breken?

Kappertjes