Soepie?

Gezellig bij Rosa op de koffie. Ik loop de keuken in en op haar fornuis staat het kookboek van Mounir Toub. Opengeslagen. Thuis staat hetzelfde boek ook opengeslagen, op dezelfde bladzij: Gegrilde paprikasoep. Mijn boodschappen daarvoor liggen in de auto en ik ben van plan de volgende dag deze heerlijke soep te maken. En Rosa heeft hetzelfde plan. Lijkt ze op haar moeder of haar moeder op haar? Toeval bestaat niet zegt men, maar ik vind het heel toevallig. Want we hebben nog al wat kookboeken.

 

Opschrijfboekjes

Weet je wat ik zo handig vind? Boekjes om dingen in op te schrijven. Dingen, je weet wel. Alles wat je wilt onthouden en niet wilt vergeten. Of nog een keer na wilt kijken. Een internetsite of een aanbieding in een winkel. Een prijsvraag ergens, een naam van iemand, een telefoonnummer of waar je het telefoonboek weer naar terug kan sturen omdat je je al tig keer hebt afgemeld bij telefoonboek.nl en je nog steeds dat overbodige boek ontvangt. Voor al die ‘dingen’ zijn er heel mooie boekjes. Met de Eiffeltoren erop, die is favoriet en daar mag natuurlijk niet in geschreven worden, die is te mooi. Dan de boekjes van 4 voor een euro, die hebben allemaal dezelfde voorkant en dat blijkt niet zo handig zoeken. Want in welke had ik nou toch iets heel belangrijks opgeschreven? Boekjes in gekke vormen, zoals een babouska en luxe Moleskine-uitgaves die bedacht zijn om diepzinnige overpeinzingen te noteren, zoals Hemingway deed of schetsjes zoals Picasso maakte. Er zit een elastiek omheen, waarvoor eigenlijk? En een bladwijzerlintje. Dat is dan wel weer nuttig omdat je zo je laatste ingeving vlug terugvindt. Je hebt ook boekjes vol stickertjes. Die lijken handig maar eigenlijk zijn de plakbriefjes te klein om iets te noteren, je kan het in ieder geval niet meer teruglezen, zo klein moet je schrijven. Als bladwijzer zijn ze wel handig, die plakplaatjes.
Er staat hier een hele verzameling op mijn buro. En als ik een ingeving heb, schrijf ik het gauw in een boekje. Daar moet wel even over nagedacht worden: in welke zal ik het noteren? In het bijzondere gedachteboekje? In het boodschappenexemplaar? Of toch maar op een stickertje? Of is het van zo’n hoogdravende kwaliteit dat het wel in het Moleskineboek mag? Misschien moet ik ze een naam geven. Of ordenen naar belangrijkheid. Maar wat is belangrijker, een zelfbedachte uitspraak of een internetadres waar ik nog meer boekjes kan kopen? Even opschrijven…

Het speelpakje

Ik vind het net een speelpakje, alleen heet het een Jumpsuit in de modewereld. Nu loop ik meestal hopeloos achter maar dit hippe ding heb ik wel gespot. Dat kan ook niet anders want je kan geen tijdschrift open slaan of daar staat-ie. Of eigenlijk moet ik zeggen:”staat ze” want het wordt altijd gedragen door heel slanke meisjes die het fantastisch staat. Voor de zomer heb je ze nu ook in korte uitvoering.
Waar heb ik het eigenlijk over? Het is een kledingstuk uit 1 deel. Een blouse en een broek in-1. Je zou het ook een overall kunnen noemen zonder mouwen. En nu dus ook met een korte broek. De taille is meestal geaccentueerd door een stiksel of een riem. Je hebt ze in allerlei stoffen en kleuren en vast ook in heel veel maten. Alleen heb ik het idee dat het maar 1 maat staat: maat zero. En dan ook nog eens met gebruinde benen. Ik kan mij niet voorstellen hoe het in mijn maat zou staan of misschien juist wel.
Ze bestonden al maar dat in heel strakke uitvoeringen en daar liep men niet op straat mee want dat was meer voor thuis en dan vooral in de slaapkamer. Het leek mij een onneembare vesting maar dat maakte het misschien spannender. Aantrekken leek mij ook geen feest, je zou zomaar een spier kunnen verrekken tijdens het aankleden. Eerst je benen erin, dan je billen, beetje draaien en trekken, nog een keer de stof naar boven proberen te krijgen maar dan? Dan was je pas halverwege! Aan de zijkant van je lichaam hingen dan nog twee lange smalle mouwen en iets waar je bovenlijf ook nog in moest. Een arm achteruit, mouw erover proberen te krijgen en weer blijven steken en er striemen aan overhouden op de plooi van je arm (de andere kant van je elleboog). Andere arm in de andere mouw en dan vast zitten. Naar voren buigen, naar achter knakken, steunen, piepen, schelden, dan zou het wel lukken. Hopelijk was je niet je deo vergeten want je was al door gezweten voor je eigenlijk ook maar iets gedaan had. Mij niet gezien dus in zo’n pak. Let ook op de naam: Jumpsuit. Oftewel: springpak. Spring-er-in-pak of spring-er-mee-pak?
Maar nu dus de zomeruitvoering. Helemaal aanbevolen om naar festivals te gaan. Of om een avondje te stappen. Om te springen dus, dat wel. Maar heeft iemand er aan gedacht dat je een keer naar de wc moet? Wc’s die vaak natte vloeren hebben, deuren die geen slot hebben en dan de festivaltoiletten waarbij ik mij altijd afvraag wie dat in ….naam bedacht heeft. Te weinig, te goor, te smerig om over na te denken en uitstellen om te gaan kan maar een tijdje. Een keer moet je. En de jumpsuit moet uit. Dan hangt hij op je knieën en blijft daar natuurlijk niet hangen. Oke, ik heb wel een lichte vorm van smetvrees maar hoe doen die meisjes dat toch? Met zo’n pak. Met al die nattigheid om zich heen en de bovenhelft van hun kledingstuk op hun hielen? Ik ben geen gluurder maar toch zou ik zulke capriolen wel willen zien.

Belletjelellen

Triiiiiiiing!! Twee jongetjes aan de deur, of ze de bal uit de tuin mogen halen. Ik vraag aan ze hoe ik kan weten of ze aan het belletjelellen zijn of dat ze iets te vragen hebben. We wonen op de hoek en dan is onze bel blijkbaar nogal aantrekkelijk. Bij diezelfde jongetjes.
Degene met de meeste (onschuldige) babbels antwoordt: “dan waren we allang weggerend”.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Belletje_trekken

De brillenbotsing

 

Een bril is een handig ding. Zo ook de mijne. Multifocale glazen zorgen dat ik ver weg en dichtbij goed kan zien. En het bedekt de donkere kringen onder mijn ogen waardoor men iets moeilijker kan schatten hoe oud is ben. Wat? Ben je al oma?? Ik denk echt dat het door mijn bril komt dus laat ik mezelf in die waan en zet hem bijna nooit af behalve met slapen of huilen. Huilen met een bril op is gedoe. Een traan wegpinken terwijl je je bril ietsje optilt, dat ziet er niet uit en er zitten ook direct vette vingerafdrukken op het glas aan de binnenkant. Als je al wazig zag door de tranen dan zie je nu helemaal niets meer. Bril afzetten is te opvallend en je krijgt gelijk commentaar. “Is het een zielige film?” of “heel vervelend dat je een lekker band hebt maar daar hoef je toch niet om te huilen?” Dus probeer niet te huilen als je brildrager bent. Slapen met een bril op is natuurlijk nutteloos maar wel handig als je niet kan slapen en uit bed wilt sluipen om tv te gaan kijken en je kan je bril niet makkelijk vinden op je nachtkastje. Voor je het weet klettert die op de grond, huisgenoten wakker, bril stuk en je slaapt nu helemaal niet meer want hoe moet je in de ochtend zonder bril? En de komende weken. Je hebt er dan een probleem bij, je moet ook duizenden brillen passen want nu die ander stuk is moet je echt weer eens met de laatste mode mee. Je kan toch niet blijven doen alsof je hippe jaren70look bewust gekozen is.

 

Op feestjes en bij mensen ontmoeten die je een tijdje niet hebt gezien, zoals bv schoonouders met brillen, is het wel een handicap zo’n bril. Nadat je door de regen bent gefietst en de druppels er voor zorgden dat een klein autootje er als een gigantische vrachtauto uitzag, beslaat die bril als je in een warm huis aankomt. Het afzetten van de bril zorgt ervoor dat de gastvrouw/man onmiddellijk naar de keuken rent, een theedoek pakt en die aanreikt. Je pakt de natte lap wel aan maar daar ga je echt je bril niet mee poetsen. “Het trekt vanzelf bij, de mist trekt zo wel op” zeg je snel. En je zet gauw je bril weer op. En precies op dat moment komt de oom van de gastheer de gang in. Hij heeft een retro hoornen bril en vindt zichzelf heel cool. Wat leuk dat ik er ook ben en lang niet gezien en je ziet er heel goed uit voor een oma. Hij trekt je naar zich toe en geeft drie zoenen. Klang, klang, klang klinkt het. De brillen knallen tegen elkaar, mijn neusbrug en hoofd doen er zeer van. Mijn bril staat schots en scheef op die zere neus en ik forceer een lachje. Voortaan ga ik brilloos naar feestjes, al zie ik dan wazig, ik heb goede oren, ik hoor ze wel aankomen die smakkerds.

 


Als ik hier druk doet het daar pijn

Wat zou het fijn zijn als er geen pijn bestond. Je stootte je teen tegen de deur of een stom randje en de tranen sprongen je niet in je ogen. Je hoefde niet te vloeken, te schelden en met je voet in je hand al hinkelend door de kamer. Wat ook nog eens heel gevaarlijk is omdat je kan omvallen, bovenop de designsalontafel die helemaal van glas is. Of stel dat je zo springend, met je ogen dicht door de pijn, je andere voet stoot! In een reflex wil je dan weer naar je zere teen grijpen maar dat gaat natuurlijk helemaal fout! Voor je het weet lig je op de grond te hopen dat er snel iemand komt om je overeind te helpen en om de ambulance te bellen. Met gillende sirenes naar het ziekenhuis.

Ik weet wel dat men zegt dat pijn een signaal is waardoor je alert bent, dat je kan redden in of juist uit benauwde situaties maar ik betwijfel het nut. Je snijdt je bv in je vinger, door de pijn hou je op met snijden, en behalve een flinke jaap, zit je vinger er nog aan en na goed spoelen onder de kraan zal die vinger er wel aan blijven. Maar ze zouden ook de messen wat minder scherp kunnen maken. Dan heb je geen pijn nodig om een seintje te geven. Of je loopt tegen de tram, dan heb je toch geen pijn nodig om te begrijpen dat je beter moet uitkijken? Zonder pijn weet je toch ook wel dat je heel plat wordt als je onder dat ding terecht komt? En dan hoofdpijn. Dat is toch echt een van de meest zinloze pijnen die er bestaan? Hoofdpijn zonder dat je je stoot. Wat daar toch het nut van is? Ik heb geen idee, kan niets zinnigs bedenken. Behalve dat je denkt: “ik zou wel een ander hoofd willen”. Maar dat zal toch niet de diepgaande gedachte zijn? Ik hoor ook altijd de Hartenkoningin schreeuwen: “Haar hoofd eraf”. Gelukkig gaat het dan over dat van Alice en niet over het mijne. Pff , ik krijg er hoofdpijn van zeg.

 

Our pills make you irresistible for women.

Heb jij ook een postvak vol met dit soort mails? Ze komen dan wel in mijn ongewenste mailmap terecht maar het maakt toch nieuwsgierig. Er komen allerlei vragen bij mij op. Als ik zo’n pil zou nemen ben ik dan ook onweerstaanbaar voor vrouwen? Irrrrrrresssssssissstible klinkt wel heel spannend toch? En wil ik dat dan wel, dat vrouwen mij heel leuk vinden? Kan je er een relatie door krijgen? Wat gebeurt er als je een pil een dagje vergeet? Is de liefde dan over? Vallen er ook meer mannen op je? Of werkt de aantrekkingskracht alleen maar richting vrouwen? En vooral vraag ik mij af: Waarom sturen ze dat naar mij??

Hoe werkt zo’n pil eigenlijk? Eigenlijk is de bedoeling van zo’n pil dat die de erectie bij mannen stimuleert. Eigenlijk was het ontwikkeld als medicijn tegen pijn in de borst. Als bijwerking kregen mannen een erectie. Dat moet er toch ietwat raar hebben uitgezien. Een arts die met een stethoscoop op de borst van de liggende patiënt luistert en dan ineens iets ziet groeien. Als hij die kant dan op keek hé. Maar dat moet wel want hoe zou hij het anders ontdekt hebben? Zie je nu ook voor je dat zo’n dokter dan begint te blozen en snel een groot stuk papier van zo’n grote rol aan het voeteneind afscheurt en over de patiënt zijn edele delen probeert neer te leggen maar dat lukt maar niet. Hopelijk heeft hij zijn stethoscoop niet vergeten uit zijn oren te halen anders zit hij ook nog eens verstrikt en hoe moet hij zich daar uit redden? Het kan natuurlijk ook zijn dat de patiënt op zo’n onderzoektafel zat, de dokter luistert en de groei zet zich in. Patiënt slaat gauw zijn benen over elkaar omdat hij het gênant vindt dat hij een erectie krijgt van het hartonderzoek.

Als bijwerking word je niet automatisch romantisch helaas. Dat zou nog eens een leuke pil zijn. Bloemen, kaarsen aan, het bad vol laten lopen met je lievelingsschuim, dat kan je niet krijgen op recept. Maar dat een man denkt dat de vrouwen helemaal door het lint zullen gaan omdat hij met een stijve rondloopt, nee dat kan er bij mij niet in. Hij krijgt vast niet genoeg bloed naar zijn hersenen en daardoor kan hij niet goed meer denken.

Lees ik net dat er heleboel nepmiddelen in omloop zijn. Als een man dus denkt dat zijn opgewondenheid door het medicijn komt: je kan het kunstje zelf!

een pilletje

Weblog aan de praat

Het valt niet mee om mijn weblog weer aan de praat te krijgen. Alles staat ook in het Engels en daar ben ik geen ster in, in Engels lezen en ook nog eens begrijpen. Pfffff, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Kan het ook volgens huisvrouwenlogica? Gewoon: je typt, zoekt een plaatje en plaatsen maar. En dan weer het volgende blogje plaatsen. Daar krijgt een mens nou energie van en typlust. Doodmoe word ik van al die nieuwigheden. Nouja, hij doet het weer. En ik typ er weer op los.

Gatverdegatver!

Met de auto op pad en van de ene file in de andere belanden is toch geen feest. Zeker als je ergens op tijd moet zijn. Ik snap niet dat er mensen zijn die iedere dag in de auto zitten en dan ook nog eens in de file staan. Dat zou mij een boel scheldwoorden opleveren die allemaal op file zouden eindigen. Nu is het al moeilijk om me in te houden, zelfs met mijn kaken stijf op elkaar ontsnappen er toch wat lelijke woorden. Ik kijk verschrikt of ik mijn raam wel goed dicht heb.

Op de radio hoor ik de filemeldingen terwijl ik stil sta in zo’n rij auto’s. Maar de mijne wordt niet genoemd, ook de latere andere langzaam rijdende auto’s niet. Ik heb geen goede moed omdat ik in een #$%file sta waar ze het niet over hebben, te kort. En ik ben pas een paar kilometer van huis. Dit gaat een lange rit worden. Ik kijk stug voor me uit en hoop dat ik steeds op tijd rem en weer optrek, want een botsing kan je je toch eigenlijk niet veroorloven. Waar moet je heen om de verzekeringspapieren in te vullen? Ergens staat op een bord langs de weg dat je dan een parkeerplaats moet opzoeken. Ik moet er een beetje om lachen, rijden die mensen zelf geen auto? Staan ze zelf nooit in een file? Het verkeer is rijen dik en men is echt niet van plan hun verworven plaatsje op te geven. En dan zouden er ook nog eens twee auto’s door moeten, met erg gestreste mensen erin en hopelijk geen al te erge verwondingen. Op de radio hoor ik van de tien files dat er vier veroorzaakt zijn door een ongeluk. Ik vlieg rechtop,zet al mijn zeilen bij om te concentreren. We rijden weer stapvoets en na een tijdje gaat het zowaar naar de 30 km/per uur. Op de rechterbaan zie ik een bestuurster mascara op doen terwijl we rijden. Nou vraag ik je!! Heeft dat mens geen radio? Hoorde ze niet van de ongelukken? Heel wraakzuchtig wens ik heel hard dat de mascara in haar oog komt, dat doet hartstikke zeer en dan is ze voor eens en altijd genezen van haar ijdelheid in het verkeer. Maar er zitten ook nadelen aan mijn wraakzucht, als ze pijn in haar oog heeft kan ze niet goed kijken en botst ze juist! Ik hoop maar dat mijn wraakgevoelens geen telepathische krachten bezitten.

We staan weer stil en ik kijk eens rond. Iedereen zit er relaxt bij. Ze zijn zeker murw gemaakt door dag in dag uit hetzelfde ritueel. De een zit mobiel te bellen, de ander leest wat papieren. Dat vind ik heel knap want zelfs de radio van zender veranderen of een cd verwisselen leidt mij al af en bekoop ik met een slinger(tje) op de weg. Als ik 110 rij dan. Met al dat remmen en stoppen lijkt het me wijzer om mijn ogen op de weg te houden en de zender er maar net naast te laten staan, je weet wel, dat die af en toe uitvalt, piept en kraakt. We rijden weer en langzaamaan rijden we ineens de toegestane snelheid. Ik word ingehaald door een mooie auto. Dus ik kijk even. Zie ik het nou goed? Zit die man nou in zijn neus te baggeren? Hij kijkt ook nog eens naar de vangst en eet het op!! Dit is toch te erg voor woorden? Denkt die man dat hij in een geblindeerde auto zit? Dat hij alleen op de wereld is? Ik moet er niet aan denken dat hij zijn stuur weer vast moet pakken en ja hoor, daar is dat moment. O, hij is nog niet klaar. Die man komt straks op zijn vergadering aan, geeft iedereen netjes een hand.  De reis duurde wat langer dan hij dacht en als je pech hebt moet hij ook nog even naar het toilet. Gatsie!!

Wat heeft de zon met mijn voeten gedaan?

Zit heerlijk in de zon te lezen met mijn benen languit op de bank. Zoveelste theetje erbij.

Tijd voor een pitstop van al die thee. Ik doe mijn schoenen aan maar bij de eerste voet blijf ik al steken. Mijn schoenen passen niet meer! Wat krijgen we nou? Ik druk op de bovenkant van mijn voeten, zijn ze dikker dan normaal, hou ik ineens heel veel vocht vast? Dat zou wel kunnen want ik moet heel nodig plassen. Echt heel nodig. En met blote voeten over de koude tegels wil ik niet. Toch lijken mijn voeten nog dezelfde maat te hebben, nog maar een keer proberen dan. Huh, het enkelbandje zit ook helemaal gedraaid, logisch dat ik niet in mijn schoen kan stappen. Ik trek het eruit wat niet eens zo makkelijk gaat, leer bandje door een leren lusje. Na heel veel gepiel heb ik het bandje omgedraaid zoals het hoort te zitten met de sluiting aan de linkerkant. Nieuwe poging. Ik wurm en pers en sluit het bandje waarvan het pennetje wel heel moeilijk in het gaatje past. Ik heb het warm en een vuurrood hoofd van het voorover buigen. En daarbij moet ik nog steeds heel nodig naar de wc! Schoen zit helemaal niet lekker, ik prik nog maar eens met mijn vinger wat rond in mijn voet. Andere schoen, bandje ook verkeerd om! Om gek van te worden toch? Dan zie ik ineens het licht: O, ik heb ze gewoon verkeerd om aan. Wat een opluchting, niks rare ziektes, niks vocht vasthouden. Ik spring op en hou mijn lachen in, de slappe lach krijgen is nu niet zo’n goed moment.